Misiowa Mama

Stwierdziłam, że napiszę notkę o tym jak wyglądała u mnie cesarka. Troszkę obraz porodu mi się zatarł, ale może kiedyś warto będzie wrócić do tej notki i przypomnieć to sobie? W szczególności jeśli zdecyduję się na drugie dziecko i będę miała wybór sn czy cc...

Jak to wyglądało u mnie?

Po 17 godzinach porodu siłami natury zostałam skierowana na cięcie. Wkłuto mi wenflon oraz założono cewnik (brrr do dziś mam traumę jak to sobie przypomnę), dano mi kroplówkę. Szybki prysznic i powoli z położną poszłam na blok operacyjny. O własnych siłach weszłam po schodach na piętro, chociaż skurcze miałam co 1 minutę ;) Dałam radę! Po wejściu na blok ujrzałam kilku lekarzy i położne. Kazano mi usiąść na łóżku, które było bardzo wysoko. Pamiętam, że zastanawiałam się wtedy jak ja mam się niby z brzuchem tam wdrapać. Ale położne złapały mnie pod pachy i pomogły mi wejść na nie. Położyłam się i czekałam aż przybędzie anestezjolog. Okazała się nim być bardzo miła pani. Wypytała mnie o kilka faktów z życia (już nawet nie pamiętam jakich), podpięła mi kroplówkę w lewą rękę, na prawą nałożyła mi ciśnieniomierz. Zostałam poinformowana, że co kilka minut sam będzie się włączał i mierzył ciśnienie, i żebym się tego nie wystraszyła. Kazano mi siąść. Najpierw pomogli mi zsunąć się na koniec łóżka i wygiąć w koci grzbiet (rzecz praktycznie awykonalna przy takim brzuchu), w tym momencie dostałam opieprz, że źle to robię, ale miałam skurcz! Po przejściu skurczu usłyszałam, że poczuję ukłucie. I rzeczywiście było, ale nic a nic nie bolało. Ot, jakby ktoś mnie lekko uszczypnął. Kazano mi się położyć. Najpierw tyłkiem zaczęłam się cofać na łóżku, czułam już rozlewające się w nogach ciepło i lekkie mrowienie. Położyłam się, nałożyli zieloną płachtę i nie minęła nawet minuta, a usłyszałam - tniemy. Przerażenie jakie mnie ogarnęło było nie do zniesienia. Zaczęły mi się trząść ręce, położna mnie po nich głaskała i mówiła żebym się uspokoiła, że wszystko będzie ok. Ja natomiast byłam przekonana, że znieczulenie jeszcze nie działa i że wszystko będę czuła! Po chwili uspokoiłam się i zerkałam na prawo, na wiszący tam zegarek. CC zaczęła się o 17:10, kilka minut po usłyszałam, że będą wyciągać maluszka i że poczuję napieranie na żebra, które może być nieprzyjemne. Dla mnie było ok, nic nie czułam oprócz lekkiego kołysania brzuchem :) I usłyszałam: synek! Dosłownie na sekundę mi go pokazali i zabrali go na dół. Była 17:26. W tym momencie czas niewyobrażalnie mi się dłużył. Słyszałam jak zasysają jakieś wody z brzucha czy coś innego, a czas leciał bardzo powooooooli. Robiłam się bardzo senna. O 18 ściągnęli płachtę. Lekarz coś do mnie mówił, a ja nie mogłam zrozumieć o co mu chodzi. Powtarzał się 3 razy i w końcu dla świętego spokoju odpowiedziałam nie. Ale o co pytał? Dalej jest to dla mnie zagadką. Po chwili zerknęłam co oni tam robią. Ujrzałam swoje nogi w górze. Przedziwne uczucie widzieć je uniesione i nie czuć tego... Po wszystkim z łóżka operacyjnie zostałam przerzucona (dosłownie!) na inne łóżko i zwieziona na salę. Dziwne uczucie leżeć i widzieć te migające nad głową jasne światła. Pamiętam, że zamknęłam oczy, bo robiło mi się od nich niedobrze. Przywieziono mnie na salę. Kazano złapać się poręczy pod ścianą i ciągnąć się w stronę ściany rękami, położne w tym czasie przerzucały bezwładną resztę ciała. Koniec porodu :)

Pierwsze 12 godzin

Dostałam zakaz podnoszenia do góry głowy. Ok. 21 zaczęło puszczać znieczulenie (dziewczyny w sali puściło po ok. pół godzinie). Ruszałam sobie dużym palcem u prawej nogi, reszta ciała nie chciała drgnąć :D Poszłam spać. Rano położna pozwoliła mi podnieść głowę oraz kazała przekręcać się na boki. Rana bolała, szwy ciągnęły. Robiłam to tylko żeby nakarmić dziecko. Dodatkowo swędziało mnie całe ciało

Dzień pierwszy

Po porannym obchodzie lekarz zarządził, że czas wstać. Przyszła położna i na chama podciągnęła mnie do siadu. Ból rozrywał mi brzuch. Z tych nerwów i tego bólu widziałam mroczki przed oczami. Po godzinie męki stanęłam na własnych nogach. Przeszłam dosłownie kilka kroków i wróciłam do łóżka. Za bardzo bolało. Wieczorem powtórka z rozrywki. Poddałam się i leżałam. Na wieczornym obchodzie dostałam opieprz, że sama nie chodzę i że powinnam mieć wyciągnięty cewnik. Puściłam to gadanie mimo uszu.

Dzień drugi

Wstałam. Sama, bez niczyjej pomocy. Najpierw zaparłam się na łokciach, później przekręciłam na bok i powoli, powolutku wstałam. Doszłam sama do ubikacji. Po obchodzie wyciągnięto mi cewnik. Dziwne uczucie, bo trzeba od nowa nauczyć się siusiać - nie czuje się parcia na pęcherz. Spięłam się, żeby chodzić. Chciałam wszystko robić sama przy dziecku i nie być na łasce innych. Wieczorem śmigałam już jak rakieta z wózeczkiem po korytarzu.

Dzień trzeci

Przyszedł kryzys. Rana bolała, ja nie miałam sił. Co chwilę prosiłam o leki. Dostałam dożylnie paracetamol. Pomogło na szczęście. Chodziłam, mimo bólu, bo lekarze straszyli zrostami. Przygarbiona, z miną cierpiętnicy. Ale czego się nie robi dla dziecka.

Dzień czwarty

Jest lepiej. Mam system wstawania, ale dalej jestem powolna. Wszystko robię sama przy dziecku. Ściągnęli opatrunek z rany. Czuję się jakby mi wszystko miało się rozejść w każdej chwili. Po kilku godzinach przyzwyczajam się i jest mi nawet wygodniej. Rana piecze, ale jest znośnie.

Dzień piąty

Wracamy do domu! Po obchodzie dostajemy wypis. Gin ściąga szwy. Pakujemy manatki i wracamy na stare śmieci.

Kolejne dni

Brzuch był opuchnięty i obolały. Nosiłam luźne spodnie, wysokie majtki. Wszystko urażało ranę... Brzuch powolutku spadał. Powoli stawał się mniej obolały...
Do tej pory jednak skóra po dotknięciu od mniej więcej połowy długości pod pępkiem jest wrażliwa i lekko obolała. Nie doszłam do końca do siebie. Podobno miejsce po cięciu może być wrażliwe nawet do roku po cc.

I teraz taka chwila konsternacji. Warto mieć cesarkę na żądanie? W życiu bym nie chciała... Pomimo tego, że ogólnie poród wspominam dobrze, to żałuję i to bardzo, że nie było mi dane rodzić naturalnie..
Dostaję nerwicy, gdy słyszę, że jakaś kobieta nie chce rodzić siłami natury, bo boli. A cesarka nie boli? Przecież to operacja jak każda inna niosąca wiele komplikacji! Nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem cesarek na życzenie.

I nie żebym straszyła kobiety w ciąży czy czuła nienawiść do tych, które cesarkę na życzenie miały. Nie, to tylko moje refleksje i wspomnienia.