Ostatni dzień w roku. Czas podsumowań... Jaki był dla mnie rok 2014? Na pewno ważny. Wiele się w moim i naszym życiu działo, dobrego i złego. Smutek przeplatał się z radością. Ale jak to mówią mądrzy ludzie - gdyby nie smutek nigdy nie wiedzielibyśmy, jak ważna jest radość w naszym życiu. Dlatego ja rok 2014 kończę pełna pokory, ale w 2015 wchodzę z podniesioną głową i uśmiechem na ustach. Chcę żeby ten nowy rok był pełny, chcę się spełniać, chcę realizować marzenia... Nowy rok roztacza przede mną wizję nowych horyzontów, które do tej pory były schowane i które ja bałam się odsłonić. Teraz jest najlepszy czas na zmiany. Kiedy jeśli nie już?

Dlatego 2015 czekaj, aż Misie razem podbiją świat. Wszystkie Misie grają razem!

 A Wam nasi kochani czytelnicy życzę, aby wszystko o czym dziś marzycie, 31 grudnia 2015 roku przywołało uśmiech na Waszych twarzach i myśl, że marzenia się spełniają :) Warto marzyć i planować, bo to w co się wierzy prędzej czy później się ziści. Tego właśnie Wam życzę!

A mały śpiący właśnie Miś życzy Wam pogody ducha i miłości, a także wysyła buziaczki.

Szczęśliwego Nowego Roku

2015 możesz nadchodzić!

Wszyscy robią już podsumowania końcoworoczne, a ja tu wyskakuję jak Filip z konopi jeszcze ze świętami :D Ale lenistwo świąteczne jeszcze mnie nie opuściło, a do tego znowu (sic!) jestem chora i humor nie ten... Więc dzisiaj jeszcze świątecznie, a jutro złożę Wam życzenia :)

Święta jak co roku minęły w tempie ekspresowym :) W tym roku wigilię spędzaliśmy u Boji, natomiast kolejne dwa dni świąt jakoś tak wyszło, że spędziliśmy w domu. W blasku świec i lampek choinkowych, po prostu rozkoszując się swoim towarzystwem :) Tegoroczne święta były o tyle pełniejsze, że Fabiś rozumiał co go czeka. Dodatkowo bardzo cieszył się, że odwiedzi go Mikołaj :) Dlatego już od rana zaczęły się przygotowania do Wigilii. Jak syno zobaczył, że wszystkie w domu malujemy paznokcie, to i on sobie zażyczył malowania. Oczywiście "dzidzia siama" pomalował sobie paznokcie na "pink" :) Ubaw przedni, radość dziecka i zachwyt w jego oczach - bezcenne :)

A potem wymarsz na Wigilię i sama wieczerza. W tym roku melancholijna, ale to nie miejsce i nie czas by o tym pisać.





A po Wigilii biegiem do domu, bo... Mikołaj! Fabiś miał problem z odszukaniem wzrokiem prezentu (ech, ci mężczyźni :D), ale gdy już go ujrzał, to radości nie było końca. Oczywiście najbardziej synka ucieszyły Kinder Niespodzianki ;)

W betlejemskiej stajence MIŁOŚĆ leży

Niech każdy się pospieszy, ten, kto w Boga wierzy
I odda szczery pokłon Tej Bożej Miłości
Na zawsze we wszystkich już sercach zagości

Przyszliśmy Cię Jezu, ogrzać swą miłością
Bo Tyś naszym Zbawicielem i naszą radością
Co serca rozgrzewa gorącym płomieniem
Składamy Ci Jezu pokłon – dziękczynienie

Wyciągasz o Jezu swe rączęta
Przy Tobie jest Józef i Twa Matka Święta
Która Cię pielęgnuje jak najlepiej potrafi
Do Twojej stajenki niech dziś każdy trafi

Daj Jezu nadzieję tym, co domu nie mają
I w swojej beznadziei po świecie się błąkają
Niech rozgrzewają swe serca w miłości płomieniach
I ukoją swój ból, troski i cierpienia

Hosanna na wysokości, pokój na Ziemi
Bo tego najbardziej wszyscy tu pragniemy
Niech każdy Twój płacz o Jezu usłyszy
Który jest wołaniem pośród nocnej ciszy 

Jadwiga Żurawiecka


Zdrowych, wesołych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia
Spędzonych w rodzinnej atmosferze, wspólnie z nabliższymi
Spełnienia marzeń małych i dużych
Oraz wiele, wiele miłości
życzą

Karolina i Fabiś

 

A w kuchni ciasto piecze mama,

Aż pachnie na pokoje,

Wszystkich ogarnia podniecenie,

Nas i sąsiadów z bloku...

Szkoda, że Boże Narodzenie

Jest tylko raz do roku.

[...]

Ludwik Jerzy Kern.

 

Muszę Wam się przyznać, że w tym roku w ogóle nie czuję zbliżających się świąt. W związku z tym zaprotestowałam i w naszym pokoju choinki nie ma, o! Ale choinka stanęła w pokoju Misiowej Babci i wspólnie ubraliśmy ją w piątek. MB wymarzyła sobie już 3 lata temu sztuczną choinkę na drewnianym pniu, i w tym roku pomogliśmy jej spełnić to marzenie :)

Nasza tegoroczna choinka ubrana jest we wszystkie bombki, jakie mieliśmy w domu (niebieskie, złote, czerwone, srebrne), światełka są natomiast białe. Naszym skromnym zdaniem wygląda bosko :) I pięknie pachnie lasem, za sprawą prawdziwego drewna :))
Fab na początku nie bardzo był zainteresowany ubieraniem drzewka, jednak pod koniec się rozkręcił i wieszał wszystko jak popadnie. Najbardziej upodobał sobie wieszanie aniołków. Jeden obok drugiego :D Potem zabrał się za szklane bańki i jedna tego nie przeżyła ;) Ale przynajmniej sprawiło mu to ubieranie dużo radochy :)  Oczywiście zdjęć, jak na lekarstwo, bo Fab ma ostatnio manię zabierania mi "kjik", więc ciężko cokolwiek zrobić :D Ale mam nadzieję, że cokolwiek dostrzeżecie :) 

Naszą zeszłoroczną choinkę możecie zobaczyć pod tym linkiem :) A u Was choinki już udekorowane, czy czekacie na Wigilię? :)

Jeszcze niedawno sama się nad tym zastanawiałam. Czytałam blogi, oglądałam zdjęcia i zazdrościłam wszystkim mamusiom, które mają już odpieluchowane dzieci. Bo Fabiś, pomimo tego, że w okolicach 2rż zaczął informować o swoich potrzebach fizjologicznych, to na nocnik usiąść nie chciał. Parzył go w tyłek i koniec kropka. Za każdym razem zaglądając w pieluszkę przeżywałam zawał - bo odparzenie goniło odparzenie i od urodzenia było coraz gorzej. Kremy, pudry, maści i zmiany pieluch nie pomagały, więc modliłam się o to, żeby syn jednak się przekonał.

Na wakacjach synek zaczął mówić kiedy chce mu się siusiu. Jednak na nocnik nie siadał. Na ten czas kazał zakładać sobie pieluchę. W związku z tym cierpliwie czekałam. Jakieś 3 tygodnie temu sam z siebie usiadł na nocnik i się załatwił. Sam, ze swojej inicjatywy, bez zmuszania, bez sadzania. Od tamtej pory pożegnaliśmy pieluchy. Ubieramy je jedynie na spacer i do spania. Nie ma wpadek, nie ma przypominania. Po prostu synek sam uznał, że to jego pora.

Jestem z niego ogromnie dumna. Z siebie też, że nie uległam innym. Dużo osób już na wakacjach wmawiało mi, że to moja wina, że synek nie siusia na nocnik. Bo nie wysadzałam go odkąd zaczął sam siedzieć. Ja wyszłam z założenia, że dziecko jest mądre i samo wie, kiedy jest gotowe na ściągnięcie pieluchy. W końcu musi się nauczyć kontrolować swoje potrzeby. Byłam cierpliwa i ta cierpliwość zaowocowała i nagrodziła nas taką niespodzianką :)

Jeśli ktoś Was poucza, że to czas na siusianie na nocnik i każe Wam na siłę wysadzać dziecko, to wsadźcie mu jego rady w jego cztery litery. Zaufajcie swojemu dziecku, niech powoli uczy się kontrolowania potrzeb fizjologicznych. A ten moment nastąpi niespodziewanie, tak jak i u nas :)

A od siebie dodam jeszcze małą poradę dla mam chłopców o grubiutkich udkach i sporej pupie - u nas najlepiej sprawdzają się bokserki, ponieważ nie wrzynają się w udka. Slipy krępowały ruchy i wrzynały się w pachwinki :)

Kilka dni temu w końcu wzięliśmy się za pierniczenie. Tak jak i w tamtym roku oczywiście Fabio nie miał humoru ;P Ciasto wyrobiłam sama, ale już przy wycinaniu młodzież była skora do pomocy. Oczywiście nie obeszło się bez kradzieży wałka, dziurawienia ciasta i psucia wyciętych już pierniczków... Ale najważniejsze, że była przy tym dobra zabawa. A pierniczki prawie wszystkie już zjedzone :P

Od dłuższego czasu Fabiś ma jedno wielkie hobby - samochody. Wspieram je w możliwie jak najlepszy sposób, dlatego staram się wynajdywać ciekawe samochody, niekoniecznie plastikowe. Razem układamy je, jeździmy, ścigamy się :) Począwszy od wielkich samochodów do piaskownicy, kończąc na maleńkich resorakach - wszystko jest w użyciu. Chociaż w ostatnim czasie Fab najbardziej interesuje się resorakami oraz wszystkimi autami "ijo", aczkolwiek bawimy się w pital (szpital), a jeszcze nie mamy karetki, więc zakup przed nami :D

Mamy kilka autek drewnianych, które ja bardzo lubię. Między innymi jest to ten drewniany dźwig. Auto inne niż wszystkie, ponieważ na tej łapce dźwigu zaczepiony jest magnes i możemy podnosić dołączone do zestawu klocki. Póki co Fabiś nie bardzo umie i chce się nim bawić, zazwyczaj po prostu ciąga go za sznurek po całym domu. W ogóle jakoś drewniane auta nie bardzo przypadły mu do gustu, więc staram się ich nie kupować (chociaż moja miłość do drewna trwa i trwać będzie :D)

Oczywiście nie ma zabawy, jeśli wszystkie auta nie są rozsypane po całym pokoju ;) Dlatego jeśli się bawimy, to staramy się je jakoś poukładać, żeby można było się poruszać po pokoju :D Najfajniejszą opcją jest tworzenie parkingów i pociągów. Na zdjęciu możecie dostrzec mały "pociąg" zmontowany z autek firmy Wader. Lubię zabawki z Wadera, ponieważ w parze z niską ceną idzie bardzo dobra jakość. Jedno z tych autek mamy ponad rok i dalej wygląda jak nowe (chociaż jeździło po chodnikach). Na tym zdjęciu Fabiś bawi się akurat pociągiem, który dostał na drugie urodziny. Nie pamiętam jaka to firma (buuu), ale pociąg rewelacja, wagony przyłącza się na magnes i można się bawić bez obaw, że coś się rozłączy. Pokazuję też Fabiemu działanie magnesów i czasami próbujemy dołączyć wagon w odwrotną stronę i wtedy lokomotywa przed nim ucieka :))

Wiosną znaleźliśmy w sklepie obok naszego domu samochodowe cacuszko - miętowego trabanta. I od tamtej pory zaczęło się nasze małe hobby, czyli kolekcjonowanie aut z czasów PRL-u. Do tej pory udało nam się uzbierać dwie Nysy (jeden autobus, jedną Milicję), Fiata 125P (Milicję), Fiata 126P, Warszawę, Syrenę, Trabanta, Poloneza CARO Plus. Kolekcja wg mnie jest rewelacyjna. Fabiś zawsze chwali się tymi autkami i każdy kto do nas przyjdzie jest nimi zachwycony. Jeden minus jest taki, że to połączenie metalu z plastikiem i niestety ten plastik odpada... Odpadły nam już reflektory, zderzaki :/ w Trabancie odpadła opona. Dlatego nie wiem czy jest sens je polecać. Chyba bardziej żeby kolekcjonersko stały na półce. U nas auta są w użytku, przechodzą wypadki i loty z balkonu ;) dlatego mają prawo się psuć. Wygląd za jakość? No coś za coś. Mamy z tej firmy jeszcze kilka autek w skali 1:24 kupionych w PEPCO, ale są podobnej jakości, czyli wszystko co plastikowe zaraz się psuje i odpada.

Ostatnio jednak oprócz aut ijo ijo (które nota bene nie załapały się do zdjęć) są... resoraki. To jest miłość i uwielbienie :) Największą radość z Mikołajkowych prezentów sprawiły mu właśnie resoraki. Ale to chyba taki wiek, bo pamiętam, że młodsza siostra też wielbiła wszelkie malutkie zabawki :)) Także resoraki powoli kompletujemy. Najczęściej kupuję je w PEPCO, ponieważ są tanie i dość dobre jakościowo. Cena waha się od 3 do 5 zł za te najtańsze. 

U Was też jest taki szał autkowy? :)

Dajcie znać czy chciałybyście review i filmik z pokazaniem naszych zabawek, jak je przechowujemy. Może zrobimy nawet room tour? Czekamy na Wasze zdanie :)

_______________

koszulka H&M, spodnie Lady Bird, kapcie pandy Pepco
dźwig - Ikea 
małe autka Friends on the move - Wader
pojazdy PRL-u - Welly 

Choroba Fabisia trwa i trwa... W międzyczasie bujamy się od lekarza do lekarza, aby konsultować czy wszystko idzie w dobrym kierunku. Od lekarza pediatry trafiliśmy do pulmunologa, gdzie Fab jest pod stałą kontrolą. Niestety jest też stale na arsenale leków. No, ale nie o tym miało być. Pulmunolog zlecił nam badanie IgA/IgE, które wykonuje się z krwi w celu wykluczenia alergii.

Nasze pierwsze pobieranie krwi, więc strach ogromny, jak to będzie i czy syn się nie zrazi. Odwlekłam w czasie całe 2 dni ;) ale dłużej nie mogłam, więc jakoś trzeba było dać sobie radę. Wieczorem opowiedziałam synkowi, że Pani będzie chciała jego krewkę z rączki i czy mu da troszkę. Wytłumaczyłam, że pani musi jej troszkę wziąć, żeby w końcu wyzdrowiał. Syn chętnie się zgodził. Wytłumaczyłam mu, że pani będzie musiała użyć igły i że troszkę będzie boleć, ale za to (fanfary, matka dziecko przekupiła :D) pojedziemy autobusem i kupimy Kinder Niespodziankę. Dziecko wpadło w zachwyt, więc i strach ciut mniejszy. Rano nie było mi już tak wesoło ;) Ubraliśmy się, poszliśmy na autobus, dotarliśmy do przychodni. Jeszcze raz przypomniałam, że pani zabierze krewkę i będzie kuj kuj, ale za to kupimy jajo. Było troszkę jęczenia w drzwiach, ale do gabinetu wszedł spokojnie. Usiedliśmy razem na krześle, a ja od razu poinformowałam panie, że syn jest niewspółpracujący ;) więc obydwie musiały podejść do nas. Założyliśmy z paniami bransoletkę i szukaliśmy żyłki. Na prawej ręce się nie udało, na lewej żyły nie widoczne. Pani zastanawiała się już nad pobieraniem z palca (a mi od razu przyszło na myśl, że będziemy siedzieć z godzinę, Fab będzie płakał i się wyrywał, a krew będzie ledwo kapać...), ale założyła Fabiemu bransoletkę na lewą rękę i... udało się! Żyła się znalazła. W tym momencie powiedziałam Fabiśkowi, że teraz pani weźmie krewkę, a ja go przytulę. Wtuliłam jego głowę w swoje piersi i... Syn ledwo zapłakał, trzymał rękę cały czas prosto! Szok, szok i jeszcze raz szok! Po skończonym pobieraniu od razu uśmiech, machanie paniom i upominanie się o jajo ;) Ale chwilę musieliśmy posiedzieć i uciskać rękę, żeby nie zrobił się siniak. Później chwalił się wszystkim, że był dzielny!

U lekarza okazało się, że na szczęście wyniki są ok. Jednak niepokojące było 1,5 miesięczne zaflegmienie. Decyzja, że idziemy na rentgen zrobić zdjęcie płuc. Po drodze (bo to piętro wyżej) wytłumaczyłam synkowi, że pani zrobi mu zdjęcie, a on musi się uśmiechać żeby wyszło piękne. Wszedł spokojny z babcią, stał ślicznie, uśmiechał się, a zdjęcie wyszło za pierwszym razem! Wynik dobry, więc zadowoleni wróciliśmy do domu :)

Czemu o tym wszystkim piszę? Bo wiem, że rozmowa z dzieckiem jest bardzo ważna. Lepiej dziecku wytłumaczyć co będzie się działo. Wcześniej się tego bałam. Najbardziej tego, że wiedząc co go czeka będzie płacz, krzyk i kładzenie się na podłodze. Grubo się myliłam. Bo właśnie gdy dziecku tłumaczę, to jest spokojniejsze. Natomiast gdy nagle coś się dzieje, czego nie zna, co może sprawić mu ból, to nie chce współpracować. Dlatego właśnie gdy ktoś się mnie pyta czemu straszę dziecko, to zawsze odpowiadam, że po prostu tłumaczę co się będzie działo. I niech myślą, że jestem wariatką. Najważniejsze, że moje dziecko mi ufa.

Kupił dziadek jajko w sklepie

I po brzuchu już się klepie

Naszykował szklankę z cukrem

>>Kogel mogel sobie utrę<<

Nagle co to, awantura

Dziura w jajku, w jajku dziura

[...]

Przez długą chorobę, którą aktualnie przechodzi Fabiś zaczęłam myśleć o wzmocnieniu odporności. Już w tamtym roku w okresie jesiennym wpadłam na pomysł picia tranu. Kupiłam tran i zaczęłam pić go sama, wierząc, że wszystkie potrzebne składniki przenikną do pokarmu i Fab dostanie je nie musząc osobiście pić tranu. Niestety nie udało się tego dokonać, ponieważ okazało się, że tran powoduje u mnie ogromną zgagę ;)

Do tematu podeszłam znów w tym roku. Z lodówki wyciągnęłam tran, którego nie wypiłam (a termin do końca 2015!) i dałam go babci. Babcia się ucieszyła, bo butelka praktycznie pełna, a jej się przyda. I tak jakoś wyszło, że podczas remontu, gdy mieszkaliśmy u babci, sama babcia zawołała Fabcia i zapytała czy pije z nią tran. A Fabiś siup! i wypił całą łyżeczkę. Byłam ogromnie zdziwiona! Ale od tamtej pory słysząc słowo tran, Fab od razu zmierza do lodówki i każe go sobie podawać. W związku z tym nowy tran stoi u nas w lodówce. U babci jest tran Moller's o smaku cytrynowym, w domu posiadamy tę samą firmę o smaku owocowym.

Od razu przyznam, że w aptece chciałam kupić inny tran, jednak w Polsce jest on dostępny tylko za pośrednictwem... internetu. Mowa tutaj o tranie Blue Ice oraz o Kirkman. Dlaczego chciałam właśnie tran tych firm? Blue Ice jest tranem surowym, nierafinowanym i fermentowanym.Tran Kirkman jest natomiast z dodatkiem witamin naturalnych, nie syntetycznych. Został też suszony próżniowo w celu usunięcia brzydkich zapachów. Z minusów muszę przytoczyć cenę. Tran Blue Ice kosztuje 34€ natomiast Kirkman na allegro kupimy za ok. 100 zł. Nie każdego na nie stać.

W aptece jednak musząc coś wybrać postawiłam na Moller'sa, który jest firmą znaną i cenioną w Polsce.

Sam tran przechowuję w lodówce. Zapach z butelki jest mocno rybny, natomiast na łyżeczce pachnie pięknie landrynkami (a cytrynowy cytrusami). W smaku jak olej, bez żadnych substancji poprawiających smak, czy w ogóle jakikolwiek smak dając. Fabisiowi smakuje. Podaję mu tran zwykły (nie ten Baby), ponieważ to dokładnie to samo, o takim samym składzie. Różni się jednak ceną, Baby jest kilka złotych droższy! Do 3 roku życia będziemy pić 2,5 ml, a po 3 rż już 5 ml.

Czy przyniesie nam jakieś pozytywne skutki przekonamy się później :)

A Wy pijecie tran?

Jeszcze nie miałyście okazji zobaczyć naszego odświeżonego wnętrza :) Myślę, że sporadycznie ukaże się tu jakieś zdjęcie. Wszystko przez to, że nie dopieściłam pokoju tak, jakbym tego chciała. A plany mam wielkie, jeszcze dużo przede mną. Dlatego dzisiaj jedno ujęcie - nasze pierdoły stojące na komodzie :) Ramka w najbliższym czasie zostanie zmieniona na taką w białym kolorze.

Jak Wam się podoba? :)

Zima się zbliża, dnie coraz krótsze, a wieczorami często nie ma co oglądać, gdy kończą się seriale w telewizji. W związku z tym przyszłam Wam polecić serial, który mnie osobiście oczarował, zachwycił i sprawił, że obudziła się we mnie żądza chcenia więcej i więcej oglądania, a tu... trzeba czekać na kolejny sezon aż do wiosny :D

Mowa tutaj o... Grze o Tron. Serialu, który podbił serca ludzi na całym świecie, w tym gwiazdom w Hollywood.  Został także pozytywnie oceniony przez krytyków. To już o czymś świadczy :)

O czym jest serial? Opowiada o Siedmiu Królestwach, państwie na kontynencie Westeros. Po latach spokoju, gdy zostaje obalony "Szalony Król", nagle umiera królewski namiestnik, a panujący król Robert Baratheon mianuje namiestnikiem swojego przyjaciela Eddarda Starka. Pierwszy sezon opowiada w większości o losach rodziny Starków. Jednak nie jest to historia sielankowa. Jest tu krew, pot i łzy, przemoc i ogromna dawka seksu. Każda postać ma swoją historię do opowiedzenia. Każdy z aktorów wzbudza emocje. Ba, jeden jest tak bezlitosny i okrutny, że przez tę jedną rolę nienawidzi go chyba każdy oglądający ten serial! 

Gra aktorka świetna, do tego rewelacyjne stroje, piękne kobiety, seksowni mężczyźni często pokazujący umięśnione pośladki :D :D (moimi faworytami są Jon Snow, Khal Drogo oraz Petyr Baelish).

Odcinki trwają 50 minut i... to mało! Akcja jest na tyle wciągająca, że czuję się zawsze niedosyt. Losy tych postaci wciągają, bardzo. Mam wrażenie, jakbym tam była, utożsamiała się z nimi. Niektórym kibicuję, innych nie lubię, niektórzy przyprawiają mnie o ciarki. Ale... Uwielbiam ten serial. Może nie od pierwszego odcinka, alejuż od drugiego, który wciągnął mnie niesamowicie. Na tyle, że w oczekiwaniu na piąty sezon zaczęłam czytać książkę, na podstawie której napisano scenariusz tego serialu. 

Jestem zachwycona, dlatego Wam go polecam.

A może już go oglądałyście bądź jesteście w trakcie? Dajcie znać w komentarzach :)