Wieczorami, gdy Fabiś śpi mam czas na lekturę internetu. Po przeczytaniu forum, nadrobieniu serwisów plotkarskich (;)) mam czas na sferę blogową. Podzielę się z Wami kilkoma blogami, które lubię czytać i są moimi ulubieńcami w tej kwestii. Kolejność jest tutaj przypadkowa.


Po kliknięciu na zdjęcie przeniesiecie się do danego bloga :)





Blog Marianny, finki. Modowy, z pięknymi zdjęciami. Nie każda stylizacja podbija moje serce, ale wracam tam ze względu na piękne zdjęcia, urocze mieszkanie i to jedzenie. Mniaaam!




Chciałabym znać p. Dorotę osobiście i móc spróbować tych wszystkich słodkości. Ślina kapie na klawiaturę!


Uwielbiam bloga Żanety. Z postów bije spokój i radość. Miło się go czyta z kubkiem kawy w ręce. Do tego piękne zdjęcia cieszą oko. O słodkim Mateuszku nie wspominam, bo to rzecz oczywista, prawda? :) I przyznam, że jestem zauroczona nazwą ich bloga Znaczki jak robaczki oraz tytułem Tere fere kuku, świetne!


Bloga dziewczyn odkryłam niedawno, ale od razu go polubiłam. Mała Lu jest rewelacyjnie ubrana i mega słodka. Same zobaczcie jej stylizacje :)



A tutaj mój ulubiony "wnętrzarski" blog. Uwielbiam styl p. Joanny. I nie ukrywam, że zżera mnie zazdrość gdy widzę tak piękne wnętrza :) Kiedyś też się takiego dorobię, obiecuję :D


Mój ulubiony ostatnio przepiśnik. Fajne i przede wszystkim zdrowe przepisy na jedzenie, do tego piękne zdjęcia, smaczne potrawy. Czego chcieć więcej? No może artykułów spożywczych do przygotowania tych pyszności :D


I jeden z nielicznych blogów kosmetycznych, które odwiedzam. Blog Anetki (buziaki kochana! :*), która pisze świetne i szczere opinie. Do tego ma naprawdę piękne zdjęcia kosmetyków. A żeby nie było nudno, to czasami pojawiają się notki z łowami z lumpków. No i Aneta jest w ciąży, więc tym bardziej mam słabość do jej bloga, bo jestem ciekawa czego teraz używa z kosmetyków :)

Od 2 dni Fabi ma mokry kaszel. Dzisiaj byłam z nim u lekarza. Na szczęście osłuchowo jest czysty, ufff! Ale ma okropny katar. Nie wiem czy to od zębów, czy może od pyłków? W końcu wszystko zakwitło na wiosnę...


VIP :)

Czasu mniej, co już wiecie :) Ale przechodzę do konkretów, co u nas słychać.

Fabi doskonali samodzielne stanie. Potrafi utrzymać się sam nawet przez pół minuty. Dodatkowo robi to nawet kilkanaście razy dziennie. Jestem z niego ogromnie dumna! :D







Do tego znowu zaczęło się badanie dłoni, a raczej paluszków. Wszystko nimi smyra, zgina pokolei, próbuje "brumać" ustami, jeśli wiecie o co chodzi ;) Pociesznie to wygląda.

No i dziecko mi się rozgadało. Słucham jego opowieści w niezrozumiałym dla mnie języku. Świetnie to brzmi, kiedyś muszę to nagrać :D




I pochwalę Wam się. Wracam do starego "biznesu". Jestem w trakcie tworzenia bloga z biżuterią, będzie można zamawiać. Ceny przyzwoite, nie za wysokie, wzory nie skomplikowane (bo im więcej pracy, tym cena też musi być wyższa). W związku z tym, gdy ruszy blog, pojawi się też rozdanie. Jesteście zainteresowane?:)

Kolejna notka, na dość kontrowersyjny w dzisiejszych czasach temat. Chociaż poruszyć go chcę i muszę. Dla ostrzeżenia wszystkich tych z Was, które słuchają "mądrości" i zastanawiają się czy rzeczywiście w tym temacie posłuchać się rodziny.

Mowa tutaj o... chodzikach. Same pewnie nie raz i nie dwa zastanawiałyście się, czy go kupić. Do tego te komentarze, że X wsadza swoje dziecko do chodzika i ma troszkę spokoju, a dziecko uczy się chodzić, albo kiedyś to od razu wkładało się w chodzik. No tak, kiedyś..

.

Fakt, dzięki chodzikowi dziecko, które samo nie chodzi może przemieszczać się na dwóch nogach. Do tego jest zabezpieczona solidną barierką, nie obije się, nie przewróci, nie stłucze, nie będzie mieć guzów i siniaków. Tylko jakim kosztem?

Chodzik wymusza na dziecku przyjęcie postawy na dwóch nogach. Nie zawsze mięśnie grzbietu są do tego gotowe. To właśnie dlatego dziecko najpierw raczkuje i uczy się wstawać - żeby te mięśnie się rozwinęły i pracowały, żeby kręgosłup był zabezpieczony wyćwiczonymi mięśniami. Wkładając dziecko w chodzik robimy tak naprawdę 2 kroki do tyłu. Dziecko dłużej uczy się chodzić. Przez to, że zabezpieczone jest tymi podtrzymującymi majteczkami - nie odczuwa grawitacji, nie rozumie, że trzeba trzymać prawidłową postawę, aby nie upaść. Dzieci chodzikowe dłużej uczą się chodzić.

A jak z kwestią zdrowotną? Pewnie niektóre z Was słyszały teksty, bo moje dziecko chodziło w chodziku i nic się z nim nie dzieje, lub tyle dzieci jest chodzikowych i nic im nie jest. Na pewno? Popatrzcie na nasze pokolenie. Ile z nas ma wady postawy? Ile jest problemów ze skoliozą? Znacie osoby, które mają prawidłową postawę? Tak naprawdę teraz można liczyć na palcach, kto się nie garbi... Sama jestem dzieckiem chodzika. I jestem żywym przykładem na to, żeby broń Boże do chodzików nie wkładać dzieci.

Do 13 roku życia rozwijałam się rewelacyjnie. No właśnie, do... Chodzik spowodował u mnie wadę postawy pod postacią skolizy, do tego mam problem z biodrami i kolanami. Wypada mi talerz biodrowy, przez co przeskakuje mi kość udowa. Bolą od tego zarówno kolana, jak i biodra. Ból jest niesamowity. Do końca życia jestem wykluczona z jakiegokolwiek sportu. Ostatnio próbowałam zrobić kilka przysiadów. Skończyło się to okropnym, kilkudniowym bólem lewej nogi, ledwo stałam. Kilka lat temu za to, po lekcji wychowania fizycznego skończyło się na takim bólu, że nie mogłam utrzymać się na nogach. Od 1 technikum miałam zwolnienie z zajęć wfu.

Czy warto dla własnej wygody skazać dziecko w późniejszym czasie na problemy zdrowotne? Wiadomo, nie każde dziecko tę wadę będzie mieć. Ale wyjątek potwierdza regułę.

Czym więc, zastąpić chodzik?



Gdy dziecko zacznie samo, stabilnie chodzić, można kupić pchacz. Jest zdrowszy dla stawów, zachowana jest grawitacja, dziecko uczy się prawidłowej postawy, prawidłowego stawiania stóp, a do tego ma podporę, aby nie upaść.

I kochane pamiętajcie. Nasze dzieci nie raz i nie dwa zaliczą siniaka, stłuczenie, guza. Taki urok dzieci, dorastania, nauki.

Czasu jakoś tak mniej, mimo że pogoda jakaś taka w kratkę. Wczoraj pochmurno i bardzo zimno, dzisiaj słońce, ale wiatrzysko chyba zerwało się z koła podbiegunowego ;)

Do tego Fabiś jest marudny, bo idą mu dolne dwójki... Może wyjdą szybko? Oby!

Za to przygotowałam dla Was wyprzedaż. Przewietrzyłam Fabisiową szafę. Kilka rzeczy się znalazło. Po kliknięciu na obrazek przeniesiecie się do właściwej strony :)








Przy okazji zostałam zaproszona do Liebster Blog Award przez Kasię. Pytania, które zostały mi zadane to:

1. Twoje motto życiowe
Uśmiech jest najpiękniejszym makijażem kobiety.
2. Pierwsza czynność, jaką robisz rano.
Obrywam od syna :D
3. Bez czego nie wyobrażasz sobie życia.
Bez moich chłopaków, czytania i słodyczy
4. Kawa czy herbata?
Herbata
5. Twój znak zodiaku
Koziorożec
6. Spodnie czy spódniczka
Spodnie
7. Skromna czy lubiąca się wyróżniać
Skromna. Nie mam parcia na bycie w centrum uwagi
8. Dlaczego zdecydowałaś się prowadzić blog?
Pierwszy mamusiowy blog, który mnie zainspirował do stworzenia własnego miejsca to blog Fajnej Mamy. Jeszcze będąc w ciąży zastanawiałam się nad założeniem własnego bloga, ale jakoś tak odkładałam to w planach. Potem, gdy Fabiś przyszedł na świat chciałam stworzyć pamiętnik. Najpierw rozmyślałam nad takim pisanym w zeszycie, ale w końcu padło na internet. Mój pamiętnik troszkę ewoluował, troszkę poszedł w innym kierunku, ale jest. I z przyjemnością wracam do tych pierwszych notek i starych zdjęć Fabisia, przypominam sobie jaki był malutki :)
9. Jakie jest twoje hobby?
Oprócz blogowania ;) Uwielbiam robić zdjęcia!
10. Gdzie chciałabyś spędzić najbliższe wakacje?
Nad wodą :D A takim większym marzeniem jest wyjazd do Grecji lub Prowansji.
11. Kto jest Twoim autorytetem?
Hmmm... chyba nie mam nikogo takiego, kogo mogłabym przedstawić z imienia i nazwiska. Oczywiście słucham rad mamy, babci, reszty rodziny, ale i tak robię po swojemu, tak jak JA uważam za stosowne i poprawne.

Mama musi być, zawsze i wszędzie.

Padam bez sił! Całymi dniami spacerujemy, a ja przysypiam na słońcu. Wyjątkowo męczą mnie deficyty snu.
Dzisiaj usnęłam na trawie w parku. Dobrze, że Konrad był z nami, to doglądał śpiącą mnie, Fabiana, oraz torebkę i portfele ;)

A dziś miks zdjęciowy ze spacerku











U nas dziś 20+ :) Gorrrrrąco!!


Zaszliśmy też na zakupy. W Pepco jest promocja na krótkie spodenki, są po 4,99 zł. Upatrzyłam już kilka rzeczy dla Malucha, muszę tam wrócić :D




I z góry przepraszam, że zaniedbuję sferę blogową. Ale wieczorami oczy same mi się zamykają i nie mam sił na internet...

Myślę, że nadszedł już czas na porządne zrecenzowanie spacerówki Graco Evo.

Bardzo dużo osób jest zainteresowanych tym wózkiem, dostaję wiele maili z nim związanych, więc czas na napisanie o nim szerszej i szczerej opinii.
























Wg producenta wózek waży troszkę ponad 6 kg. Nie dajcie się nabrać! To waga samego stelaża ;) Po zamontowaniu kosza, pałąku, kół, budki oraz siedziska wózek waży 10 kg. Jak na spacerówkę sporo.


My posiadamy wózek w kolorze Chilli. Na zdjęciach wygląda na starażacko czerwony, w rzeczywistości jest bardziej stonowany




Stosunkowo duże, jak na spacerówkę. Niestety przywiera do nich śnieg zimą, przez co jeżdżenie jest utrudnione. Aktualnie są wiecznie oblepione piaskiem, przez co brzydko wyglądają ;) Chyba taki ich urok.
Po zimie metalowe elementy w przednich kołach zaczęły rdzewieć.
Przednie koła niestety lekko skrzypią. Z tego co czytałam wózki Evo i Symbio bardzo lubią właśnie poskrzypywać....
Koła dość głośno turkoczą.





Można go odpinać, co jest dużym plusem! Pojemny, pakowny, ogromny. Na duży plus




Wykonany z pianki (takiej solidnej, zbitej), jak i rączka wózka. Łatwo się wpina i odpina. Zapinany z jednej strony (u nas z lewej)




Odbywa się za pomocą systemu klick-in. Naciskamy z dwóch stron naraz przyciski i wyciągamy siedzisko do góry. Szybko się wpina, wypina. Zamiana strony zajmuje kilkanaście sekund. Jest to duży plus.




Składa się dość łatwo i szybko, jednak na pewno nie rozłożycie wózka jedną ręką ;) Po złożeniu wózek blokuje blokada na stelażu, żeby go rozłożyć trzeba ją odchylić, w tym samym momencie rozkładając wózek. Z dzieckiem na ręku - nie da rady.



Długa. Brakuje w niej okienka. Niestety gdy dziecko jest przodem do kierunku jazdy, a chcemy naciągnąć budkę, to dziecko całkowicie tracimy z widoku. Jest to ogromny minus. Właśnie dlatego zawsze jeździmy ze złożoną budką...
Niestety przy pozycji siedzącej nie ochrania przed słońcem.

Rozłożony wózek, ze śpiącym dzieckiem

 A tu siedzące dziecko, z rozłożoną budką




Stanowczo za krótkie! Dziecko ubrane w kombinezon nijak nie da się zapiąć. Teraz też mamy z tym duży problem. Przez to, że są tak krótkie - krępują ruchy.
Zapina się je łatwo, jednak do odpięcia trzeba mocno nacisnąć przycisk.


Krótki, ma tylko 20 cm. Nie ma regulacji jego długości. Aktualnie dla Fabisia jest na styk. Chodzi sprawnie, nie ma z nim żadnych problemów.




Stosunkowo wąskie (35 cm), ale o dziwo Fabiś ma w nim dużo miejsca. Do tego jest długie (44,5 cm), przez co myślę, że jeszcze troszkę nam posłuży. Wyściełane zdejmowaną tapicerką (montowana rzepami), jest ona z nylonu, jak i cały wózek.


Gruba, solidna. Niestety połowę rączki zajmuje mechanizm składania, mógłby być mniejszy.




101 cm (wg producenta 106 cm...)


Największy kicz w całym wózku. Jest cieniuteńki, podbity cienkim polarkiem. Po zamocowaniu w spacerówce... zsuwa się. W ogóle z niego nie korzystaliśmy, bo dziecko mi się w nim zsuwało :/ W większości brzydko wisiał zamiast osłaniać dziecko od zimna.


Na specjalne życzenie jednej z czytelniczek - Fabiś w wersji domowej, czyli cienko ubrany w wózku.






Wózek sam w sobie jest zgrabny. W sklepach mieści się nawet przy najwęższych miejscach. Łatwo się nim operuje, świetnie skręca.
Design jest bardzo fajny, wózek bardzo dużo zyskuje dzięki temu, że jest ładny.
Ciężko podbija się na krawężnikach, muszę się zapierać całym ciałem, żeby przód poszedł w górę (Chociaż ostatnio testowałam wózek Lira 4 i było jeszcze gorzej ;))
Niestety dużo traci przez brak okienka w budce, krótkie pasy, czy budkę... Do tego to skrzypienie kół (po zaledwie kilku miesiącach używania) i turkotanie kół - które nie każdemu może odpowiadać...
Wózek w moim mniemaniu nie nadaje się do jazdy zimą. Śnieg lepi się do kół i odrywa płatami, do tego w zaspach staje dęba, co jest niebezpieczne (zwłaszcza przy tych krótkich pasach).

Kochani nie mam pojęcia czy wystarczy dla 3 letniego dziecka, tak jak podaje producent. Każde dziecko jest inne, ma inną wagę, inne gabaryty, szybciej lub wolniej rośnie. Ja mam cichą nadzieję, że nasz do tego 3rż wystarczy ;)

Czy polecę ten wózek? Nie wiem. Do dużego miasta, gdzie są równe chodniki i dobre odśnieżanie zimą, być może się sprawdzi. Ale czy warto wydać 850 zł?

"Są uczucia nie do opisania, nie do opowiedzenia. Uczucia, których nikt z nas nie zdoła opisać słowami. Możemy mówić o miłości, pisać o jej skutkach ubocznych i odczuciach podczas jej przeżywania. Możemy opowiadać o tym, jak zachowuje się nasze ciało, jak wariuje podświadomość. Jednak, żeby się przekonać, że każde z tych słów jest prawdą, żeby zwyczajnie to wszystko zrozumieć, trzeba przeżyć miłość na własnej skórze."