W końcu długo wyczekiwany weekend. Połowa zaliczeń za mną, zostało drugie ważniejsze pół. Mam nadzieję, że w ciągu jednego tygodnia się wyrobię, bo mam już dość siedzenia w notatkach. Czekam z niecierpliwością na ferie. Póki co szykuje mi się dłuuugi tydzień.
- poniedziałek - egzamin z prawa
- wtorek - jeśli nie zaliczyłam terminu 0, to egzamin z ekonomii
- środa - poprawka ze statystyki, zaliczenie historii
- czwartek - egzamin z etyki, socjologii oraz interwencji
Trzymajcie kciuki, żeby mi się udało (w szczególności za najgorsze przedmioty, ekonomię i historię).

Póki co napawam się wolną chwilą i bawię z synkiem. Dlatego dzisiaj zasypię Was fotkami :)

Są takie produkty, które w dziecięcej kosmetyczce czy też apteczne są produktami "must have", bez których ciężko wyobrazić sobie dobre funkcjonowanie.
Z pewnością takim produktem jest woda morska, która ma za zadanie nawilżać śluzówkę nosa oraz pomagać w jego oczyszczaniu.
Na nasz rynek wkracza nowość od firmy Vicks, a dokładnie chodzi o wodę morską Aqua Baby. Mieliśmy przyjemność ją testować, więc jeżeli jesteście ciekawe czy warto na nią zwrócić uwagę - zapraszam do przeczytania notki :)


Pierwszą wodę morską do noska zakupiłam za poleceniem naszej pediatry. Niestety nie spełniła ona moich wymogów: ciśnienie było dość duże, nawilżenie zerowe, a do tego po psiknięciu na wysuszoną śluzówkę myślałam, że popłaczę się z bólu. Czułam się tak, jakby ktoś mi sól w żywą ranę wsypał. Dlatego tym bardziej byłam ciekawa tej wody. Najpierw wypróbowałam ją na sobie, żeby mieć pewność, że nie zrobi ona krzywdy mojemu Bąblowi.

Woda zamknięta jest w aluminiowym opakowaniu, w sprayu. Pojemność, to 100 ml. Zakończona jest bardzo wygodą dyszą, która nie pozwala na zbyt głębokie wsadzenie do noska.
Psika się łatwo i wyjątkowo wygodnie, wystarczy przytrzymać końcówkę przez sekundę, aby wystarczająca ilość sprayu przedostała się do noska. Ciśnienie nie jest jest bardzo duże.
Samo działanie bardzo na plus. Nic nie piecze po psiknięciu, a śluzówka jest nawilżona. Nie trwa to jakoś bardzo długo, ale mimo wszystko daje komfort dla nosa np. podczas sezonu grzewczego.
Po psiknięciu wodą do nosa wszystkie zanieczyszczenia pięknie się odklejają i same wypływają. Czasami nie potrzebowałam nawet Fridy do oczyszczania.
Jak najbardziej jestem zadowolona z tego sprayu i śmiało mogę polecić go również Wam. Sprawdziłam na sobie i na Fabisiu, także możecie nam zaufać :)




*post powstał przy współpracy z firmą Vicks

Cześć!
Mama pozwoliła mi dziś napisać dla Was notkę. To taki mój prezent imieninowy. Tak, tak! Właśnie dziś je świętowałem. Ostatnio podczas wizyty księdza po kolędzie usłyszałem, że mam piękne imię, dlatego tym bardziej mam dobry pretekst do świętowania!
Częstujcie się ciasteczkiem za moje zdrówko :)

Fabiś

PS. Poszliśmy z mamusią po ciasto, ale niestety zabrakło. Pocieszyliśmy się ciasteczkami.
PS2. Mamusia tłumaczyła to, co napisałem. Wg niej nie doczytalibyście się co napisałem. Ale poczekajcie kilka lat!

Od dawien dawna wiedziałam, że na Jarmarku Dominikańskim będę chciała kupić synkowi drewnianą
pchankę. Pierwszego roku był za mały, bo miał dopiero miesiąc, w następnym roku stwierdziłam, że może sobie nią zrobić krzywdę. Ale Misiowa Babcia stwierdziła, że kupuje i nie ma zastanawiania się. Przez pierwsze kilka minuty był szał, a potem zabawka poszła w odstawkę. Do łask powróciła jesienią. Motyl z klaszczącymi skrzydłami zrobił na Misiu ogromne wrażenie. Był tak często eksploatowany przez małego, że aż uległ rozpadnięciu na części pierwsze ;) Na szczęście znalazł się już godny odpowiednik. I jest na niego tak samo wielki szał, jak na motyla. Tym razem pchankę nazywamy krową. Nie pytajcie czemu, sama nie wiem :))

Na co musicie zwrócić uwagę, jeśli chcecie kupić taką zabawkę? Na zakończenie kijka. Najlepiej jeśli będzie na nim zabezpieczająca kulka. Sprawdźcie też, czy kij mocno trzyma zabawki (w motylu szybko się odkleił).

Razem z Fabisiem polecamy bardzo gorąco taką zabawkę :) Jest warta wydania tych kilku złotówek!

Pomyślałybyście o tym, że jestem pesymistką? No może taką nie do końca, bo często bujam w obłokach. No, ale w większości nastawiam się na złe, żeby mieć większą radość, gdy coś mi się uda ;)
Nie przeczytacie o tym jednak na moim blogu. Właśnie o tym jest dzisiejszy wpis. O tym, dlaczego blog wygląda tak, a nie inaczej.

Mogłabym siedzieć i pisać codziennie o tym jak mi ciężko, mogłabym zemścić na swój los. Mogłabym również pisać o wszystkich złych chwilach macierzyństwa. Same wiecie, że nie jest kolorowo.
Dlatego na blogu chcę mieć tylko te wspaniałe chwile. Chcę pamiętać tylko je. Chcę wracać do starych notek i czytać o tym, co przywoła uśmiech na mojej twarzy. Mój blog jest moim pamiętnikiem. Wiem, że będę często wracać do starych notek żeby przypomnieć sobie początki macierzyństwa. Nie były one łatwe, ba! Synek był (i nadal jest) bardzo wymagającym dzieckiem. Cofając się do tych pierwszych notek pamiętam tylko o tym co dobre. Te wszystkie kolki, te nieprzespane noce odchodzą w zapomnienie gdy czytam o pierwszym uśmiechu, o pierwszym wypowiedzianym mama, nawet o pierwszym ząbku (chociaż ząbkowanie u nas jest dosyć... ciężkie).

Nie chcę też szukać sobie czytelników, którzy będą przy mnie z litości. Bo mogłabym napisać ile mam na koncie, ile miesięcznie wydaję i o tym, jak oglądać każdą złotówkę z dwóch stron przed wydaniem ;) Nie szukam u nikogo litości, nie szukam prezentów, nie prowadzę bloga dla współprac. Nie potrzebne mi to do niczego. Nawet z faktu, że jestem samotną matką nigdy nie czerpałam jakichkolwiek profitów ;) Dla większości z Was informacja o rozstaniu z MT była szokiem, bo nigdy na nic się nie skarżyłam. Cóż, uważam że pomimo upubliczniania swojego wizerunku, swojego imienia (nazwisko też niektóre z Was już znają) muszę mieć jakąś prywatność.

Po co to wszystko i dlaczego o tym piszę? Bo uważam, że potrzebne są takie blogi. A coraz częściej "hejtuje" się zwyczajną radość życia. Nie każdy jest typowym Polakiem, który najchętniej by poględził o tym jak mu źle i jak mu niedobrze.

Ale podsumowując już: rozgośćcie się. Dalej będzie tu różowo-cukierkowo. Postaram się jak najrzadziej narzekać. Żeby kiedyś mieć wspaniałą pamiątkę. Dla siebie.

Małe rączki ćwiczą większość dnia nakładanie krążków. A że całość kręci się na wszystkie strony, to wcale nie jest łatwo :)










Przez jakiś czas będzie mnie znacznie mniej w blogosferze. Zbliża się sesja, zaczęły się pierwsze egzaminy i muszę skupić się na nauce. Dlatego wybaczcie, że nie wchodzę/nie czytam/nie komentuję, brakuje mi na to czasu. Postaram się jednak, aby przynajmniej raz w tygodniu pojawiło się coś nowego we wpisach.
Trzymajcie za mnie kciuki :)

PS. Zapraszam Was na nasze allegro

Są wśród Was mamusie, które chciałyby czytać książki z dziećmi, ale maluchy na to nie pozwalają? U nas też tak było, do czasu.
Już jako dziecko bardzo lubiłam czytać. Właściwie zaczęłam płynnie czytać jako 6cio latka i od tamtej pory ta pasja nie minęła. Czytam kiedy mi się nudzi, kiedy mam na to czas. Dobra książka jest czasami lepsza od filmu, pobudza wyobraźnię (a tę mam bardzo bujną ;))
Nic dziwnego, że chciałam, aby Misiek również polubił czytanie. Na początku nam nie szło. Zaczęło się od darcia stron, wydzierania mi książek i przewracania stron, tak, abym nic nie mogła przeczytać. Długo zastanawiałam się, jak temu zapobiec. Ale sposób znalazłam.

Podzielę się nim z Wami. Może u Was też się sprawdzi?

• 500g mięsa mielonego z łopatki
• 2 łyżki posiekanej świeżej bazylii
• 110g suszonych pomidorów
• 1 łyżeczka musztardy Dijon
• 1 jajko
• pieprz biały, mielony
• sól
• oliwa

Ciężko, mi uwierzyć, to już PIĄTA moja osiemnastka. Serio? Przecież dopiero planowałam taką imprezę urodzinową, dopiero od niedawna legalnie mogę pić alkohol ;) A tu taka niespodzianka. Ktoś mnie tu w konia chyba dzisiaj robi ;)

Także dzisiaj zapraszam Was na moje osiemnaste (kolejne) urodziny :) Tortu nie mam, ale może wybiorę się na pizzę. Świętować jakoś bardzo nie zamierzam, bo i nie ma czego. Za dwa lata, na ćwierćwiecze (Boziu, jak to brzmi!!) wyprawię ogromną imprezę ;)

Miłego dnia kochani!

PS. Wczoraj po uczelni byłam tak padnięta, że usnęłam w ciuchach i makijażu, w trakcie usypiania Misiaka...
PS2. Dziękuję Diabłowa wariatko :*

źródło

Korzystamy z pogody, bo już w środę wracam na uczelnię i nie będę miała możliwości częstego wychodzenia z maluchem na spacery. Także dzisiaj ubraliśmy się cieplutko pod kurtkami i poszliśmy. W planach był spacer po lesie, ale maluch wolał prowadzać mnie własnymi ścieżkami.
W prezencie dostałam dużo mchu, kamyczków i buziaków :) A następnie syno stwierdził, że idzie do Baba Bobo (tak, tak! Zaczął wymawiać coraz więcej słów), więc poszliśmy. Baba uraczyła go obiadem, za co dostała milion uśmiechów i buziaków. I przyszliśmy do domku, leniuchować :)

A jutro szykuje nam się wizyta księdza.

Jak się pracuje w domu, przy małym dziecku? Przynajmniej przy Misiu jest to... ciężkie.
Czasami jest płacz, bo mama nie poświęca mu 100% uwagi i nie bierze na rączki.
Czasami jest zachwyt babcinymi nogami ;)
Praca w bałaganie, który Fabiś robi, żeby tylko przeszkodzić mamie.
W większości trzeba go czymś przekupić, żebym w spokoju mogła zrobić zdjęcia i je przerobić...

Ale chociaż spędzam ten czas w domu, z NIM :)