10 lat, które minęły w zastraszającym tempie. Pamiętam, jakby to było wczoraj. Całodzienne transmisje z Watykanu, modlitwy w kościele. Modliłam się o zdrowie NASZEGO papieża. 2 kwietnia, 21:37. Zaczął mi dzwonić telefon, zaczęły bić dzwony. A światło zgasło.

Dziś? Dziś go wspominam. Pamiętam czasy, gdy moja siostra chodziła do katolickiego przedszkola. Dzieci rysowały Jana Pawła II. Śpiewały o nim piosenki, z taką radością opowiadały o tym, że to jest NASZ papież. A dzisiaj?

Dlatego wiem, że to ja muszę opowiedzieć swojemu dziecku historię papieża, który był Polakiem. Pokazać mu wielką miłość, jaką darzył ludzi i ojczyznę.

I chociaż nie zgadzam się z wieloma naukami głoszonymi przez księży... To dla mnie Jan Paweł II był i będzie kimś ważnym. A jego mądrości życiowe chcę przekazać swojemu dziecku.