Jeszcze pięć lat temu byłam całkiem innym człowiekiem. O innym podejściu do życia, innym nastawieniu do świata. Byłam jeszcze dzieckiem.

Dziś jestem w takim, a nie innym miejscu. W wieku 22 lat mam 14 miesięcznego syna.

Gdyby ktoś mi powiedział 5 lat temu, że w takim wieku będę mieć dziecko, to kazałabym mu puknąć się w głowę. Bo ja miałam wielkie plany i marzenia.

Czas i życie troszkę je zmieniły.

Czasami wybiegam sobie w przyszłość. I zastanawiam się, jak będzie wyglądać moje życie za 10 lat.

Na pewno będę mieć 32 lata (nie umiem sobie wyobrazić siebie w takim wieku), Fabi będzie dużym chłopcem (tego jeszcze bardziej nie umiem sobie wyobrazić).
W moich marzeniach jest dom. Taki pachnący chlebem i goździkami. Jasny, przestronny, z dużą ilością drewna. Z czerwoną cegłą. Za oknem brzozy i lipy tworzące aleję. Do tego taras. Na którym stałby mój fotel. Siadałabym na nim rankiem, pod kocem i piła herbatę. Doceniając ciszę przed wstaniem dziecka.
W moich marzeniach jest spokojna praca. Może i nudna, gdzie szła bym o 8, a wychodziła o 16.
Jest też ktoś, kto byłby przy mnie. Tak po prostu, dla mnie.
Jest też dużo radości, zabawy, miłości, spotkań z rodziną.

A potem otwieram oczy.

I wiem, że warto walczyć o własne marzenia. Mamy tylko jedno, krótkie życie. Przeżyjmy je tak, jak chcemy i pragniemy.

Mam nadzieję, że za 10 lat napiszę Wam notkę o tym, że warto mieć marzenia i o tym, że ja swoje spełniłam.

A o czym Wy marzycie? Jak widzicie siebie za 10 lat?

Gdy tylko dowiedziałam się o tym, że jestem w ciąży, to jedną z pierwszych myśli była ta, kogo noszę pod sercem: syna czy córkę.

Pierwszą myślą było, że chciałabym mieć córkę. Czesać jej włosy w warkocze, zakładać sukienki. Gadać na babskie tematy.

Przyszedł taki dzień, że pojechałam z MT do galerii w mieście obok. Poszliśmy do sklepu dziecięcego. I wtedy zmieniłam zdanie. Pamiętam, jak powiedziałam do MT, że chcę syna, bo chłopcy mają fajniejsze ubranka. Nie króluje w nich tylko róż.

Kilka tygodni później, na usg usłyszałam: chłopiec.

I tak siedząc wczoraj na kanapie, oglądając z synem film.. Doszłam do wniosku, że bardzo cieszę się z tego, że jest chłopcem.

Będę z nim kiedyś kopać piłkę, chodzić na paintball, oglądać horrory, bawić się samochodami, czy tak jak wczoraj oglądać Transformersów!

Gdy idziemy ulicą, to wszystkie samochody są super! Także cieszy się on, cieszę się ja :)

A przy okazji... Same wiecie, jak to jest z córkami. Kiedyś przyjdzie, jakiś facet i je zabierze, będą mieć dzieci. Facet też. No ale oni po części zawsze zostają dużymi chłopcami mamusi :P

Notka chaotyczna i chyba dość dziwna, prawda? Ale chciałam się podzielić tymi dość dziwnymi "przemyśleniami" (chociaż w myślach, gdy tę notkę układałam, to brzmiała lepiej. Jak zawsze zresztą :P)

Wstajemy dziś z Fabim. Oczywiście on mnie budzi. Ja dla śmiechu zakładam poduszkę na głowę i udaję, że śpię. On w tym czasie zagląda i się śmieje :)

Po chwili siadamy przykryci jeszcze kołdrą. Dostaję buziaka.

W tym momencie pytam Fabiśka
- Synku, co Ci się śniło? Misie?
- Ne - i kręci głową na nie
- Kwiatuszki?
Syn kręci głową, że nie.
- A co Ci się śniło kochanie?
- Puku buku buku buku

Także ten tego... Dogadaliśmy się. Po chińsku :D

Fabiś zaskakuje mnie z dnia na dzień. Jest ogromnym spryciarzem i mądralą!

1. Na słowo tany tany nie podryguje już pupą. Teraz wszedł w fazę kręcenia się w kółko, przewracania i śmiania z tego faktu :)

2. Wcześniej otwierał sam pralkę i gryzł uszczelkę (sic!). Ostatnio mnie zaskoczył. Ładowałam pranie do pralki, Fabiś mi w tym pomagał. Zamknęłam drzwiczki, a on... Puścił sam program!
W związku z tym już wiem czemu pralka wiecznie pokazywała błąd w trakcie prania i stawała ;)

3. W końcu doczekałam się! Gdy powiem daj mamusi buzi... Fabiś podchodzi i mnie całuje. Najpiękniejsze chwile na świecie!!

4. Mamy też kilka rytuałów. Rano maluch wstaje, siada na mnie i domaga się śpiewania i podskakiwania przy piosence "wio koniku". Później słuchamy jego ulubionych piosenek (ostatnio są to 1d - one way or another oraz live while we are young). Wieczorem po rozłożeniu jego ukochanego koca wie, że nadeszła pora snu :)

Rośnie mi ten syn. I jest już taki duży, mądry, kochany.
Uwielbiam go obserwować!