Razem z moim Walentym spędzamy dzisiaj nudny dzień w łóżku. Walentynek na oglądaniu Peppy, a ja na tworzeniu szablonu dla Ewy :)



Dzisiaj stwierdzilam, że mogę pokazać Wam prezenty, które dostaliśmy od MB. Zazwyczaj tego nie robię, bo nie lubię się chwalić prezentami. Już wiecie czemu takie notki pojawiają się bardzo sporadycznie :) Dzisiaj robię małe odstępstwo, bo czemu by nie?
Fabio dostał od MB sporo ciuchów, a ja wymarzone czerrrrwone mokasyny. Także pokazujemy nasze szafowe nowości :)

Fabiś zwariował na punkcie tej bajki. Oglądałby ją non stop. A oznajmia mi to udając świnkę i chrumkając po swojemu, co bardziej przypomina khy khy. Słodkie i urocze to :) W sumie moje dziecko bardziej lubi czołówkę niż samą bajkę, ale niech mu będzie. Wstajemy codziennie o 9, żeby zdążyć obejrzeć baję na Mini Mini. A jak nie zdążymy, to jest jeszcze internet ;)

PS. Ciągle mnie zastanawia czemu imię George (Jerzy) w polskiej wersji tłumaczą na Jacek?

Chyba każda mama będąca w ciąży zastanawia się nad tym, czy dane jej będzie karmić piersią. Nie inaczej było ze mną. Sprawa nie była dla mnie taka oczywista. Zarówno ja, jak i moje rodzeństwo byliśmy karmieni specjalistycznym mlekiem dla dzieci ze skazą białkową. Bałam się, że to samo przytrafi się również i mi.
3 lipca przyszedł na świat Fabiś. Po 17 godzinach porodu sn skierowano mnie na cc. Dziecko zobaczyłam tylko chwilkę po 3 godzinach od operacji. Położna złapała najpierw mojego sutka, wycisnęła troszkę siary i stwierdziła, że przystawi dziecko. Złapała synka za uszy i na siłę, płaczącego próbowała przystawiać. Nie załapał, usnął przy piersi. Zabrano go na całą noc pomimo moich protestów. Zobaczyłam go dopiero rano dnia następnego. Pomocy przy karmieniu żadnej, no może jedynie taka, że na siłę wpychali nam butelkę z mm, bo "za szybko spadnie mu poziom cukru". Po kilku godzinach stania mi nad głową poddałam się. Położna przyniosła butelkę z mm. Na szczęście Fabiś nie załapał smoczka.
Od tamtej chwili położne chyba mnie znienawidziły. Wszystko przy dziecku robiłam sama, nie chciałam go oddawać. Nawet w trakcie kąpieli wchodziłam do ich pokoju i sprawdzałam czy aby na pewno nie dokarmiają go glukozą lub mm. Po 3 dniach miałam pogryzione i popękane sutki. Leżałam rozwalona na łóżku z wyciągniętymi piersiami, wysmarowanymi maścią, bo wszystko je drażniło. Po 12h pomogło. Dzięki Bogu koleżankom z sali taki widok nie przeszkadzał!
Wyszliśmy do domu po 5 dniach. I tutaj zaczęły się schody, bo "dieta matki karmiącej". Od razu ją obaliłam. Jednak jadłam lekkostrawne posiłki, gotowane. Bałam się bardziej o swoją ranę i wzdęcia po cc, niż o brzuszek synka. Powoli testowałam coraz więcej produktów, aż po miesiącu zjadłam pierwsze smażone potrawy. Niebo w gębie! Żeby nie było tak kolorowo okazało się, że Fabiś cierpi na kolki. Metodą prób i błędów wykluczałam kolejne produkty ze swojej diety: ciemny i mieszany chleb powodował bóle brzuszka, więc przerzuciłam się na tostowy; zero nabiału, produktów mlecznych, bo kończyło się to ogromnymi wzdęciami u synka. W sumie do 7mż Fabisia nie jadłam "normalnego" chleba i przetworów mlecznych. Aczkolwiek co jakiś czas sprawdzałam, czy już mogę wprowadzać te rzeczy do jadłospisu, ale nadal wywoływały kolki. Przemęczyłam się, dałam radę.
Pierwsze produkty wzdymające spróbowałam po roku od cc. I najpierw zjadł je Fabiś, a dopiero potem ja. Czemu? Miałam ogromne wzdęcia połączone z bólami w okolicy blizny. W sumie tak jest do tej pory, więc staram się ograniczać nasiona strączkowe i banany.
A jak jest teraz? Jem wszystko na co tylko mam ochotę. Fabisia nic nie boli. Koszmar kolek powoli zaciera się w mojej głowie. Nawet już nie pamiętam jak to było.
Karmię nadal. Tak, Fabiś ma 19 miesięcy i nadal jest karmiony piersią. Sprawia nam obojgu to ogromną radość. Karmienie daje mi poczucie ogromnej więzi z dzieckiem, uwielbiam to robić. Kocham patrzeć w te malutkie oczka, które ufnie na mnie spoglądają w tych chwilach. Kocham patrzeć na radość w jego oczach, gdy widzi, że zaraz będziemy cycać. Kocham w karmieniu to, że moja pierś jest dla Fabisia symbolem bezpieczeństwa i spokoju. Kocham bliskość, którą obydwoje wtedy czujemy.
Za każdym razem gdy karmię przypominają mi się słowa położnej, przy której rodziłam: kiedyś pierś będzie najlepszym przyjacielem Twojego dziecka. I tak właśnie jest. Nie żadne silikonowe smoczki, tylko ta pachnąca, miękka i ciepła pierś.
Karmię 19 miesięcy i będę karmić do momentu, gdy Fabiś sam z tego zrezygnuje. Choć na początku planowałam karmić jedynie 6 miesięcy :)
Spotykam dużo zdziwionych spojrzeń i pytań: to Ty dalej karmisz? Karmię. I zawsze wtedy odpowiadam, że jak będzie trzeba, to i do 18stki dociągniemy. Najpiękniejsze jest wtedy to, że zdziwienie zmienia się w: masz rację, przecież Twoje mleko jest dla niego najlepsze.
Kochane mamusie kp, życzę Wam tak pozytywnych ludzi wokoło siebie, którzy rozumieją i pięknej przygody. Warto walczyć o pokarm, ja sama o tym się przekonałam. Teraz nie wyobrażam sobie innej drogi niż ta, którą razem idziemy.