A raczej padał :) I był dokładnie na Mikołajki. Oczywiście wszystko trzeba było skrzętnie udokumentować, aby była kiedyś z tego fajna pamiątka.
W tamtym roku Fabiś jeszcze był malutki, nie chodzący, więc śniegu poznać w sumie nie miał jak. Dlatego tym bardziej czekałam na moment, w którym będzie mógł go dotknąć, pobawić się nim. Aż się doczekałam :)
Pierwsza reakcja była obojętna, bo pod blokiem śniegu mało. Wszystko za sprawą rur z gorącą wodą :) Wybraliśmy się na dalszy spacer, nad stawy, gdzie puchu było znacznie więcej.
Fabianek najpierw znalazł sobie badyla, którym rozgarniał śnieg, a następnie zaczął bawić się w nim rękami przez kilka minut. Oczywiście rękawic nie dał sobie założyć. Także po chwili był płacz, bo czemu ten śnieg taki mokry, zimny i lepi się do rączek ;) Zabawę mieliśmy tego dnia przednią!