Szybko minęły tegoroczne święta. I jakoś tak inaczej było w tym roku. Chyba rzeczywiście wydoroślałam i zaczęłam doceniać ten czas, który spędziłam z rodziną.

Zawsze, co roku dla mnie taką osobistą torturą było łamanie się opłatkiem i wymyślanie życzeń. I co roku robiłam to tak troszkę na odwal się, żeby tylko coś życzyć. W tym roku było całkowicie inaczej. Mówiłam z serca, życzyłam z serca. I lżej mi było na duszy, i radośniej też było. A po przełamaniu się opłatkiem usiadłam przy suto zastawionym stole i cieszyłam się. Cieszyłam się tym, że mam wspaniałą rodzinę, z którą spędzam te chwile.

Są denerwujący, często się kłócimy, rzadko kiedy ze sobą zgadzamy. Niby z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, ale... Kocham ich takimi, jacy są. I chociażby takie święta mi to uświadomiły.

Te święta były rodzinne i mocno "chodzone". Wigilia odbyła się w moim domu, natomiast pierwszy i drugi dzień świąt był czasem odwiedzin u wujka, babci oraz MT. I było rewelacyjnie. Pośmialiśmy się, objedliśmy aż ledwo się ruszaliśmy oraz stworzyliśmy wspaniałe wspomnienia!

Nie będę Wam natomiast pisać co kto z nas dostał. Nie na tym polegają święta. U mnie w domu prezenty dostawało się zawsze na Mikołajki, a pod choinką były skromne podarki w postaci czekolady, czekoladowego Mikołaja czy też mandarynek. Bo święta Bożego Narodzenia mają się kojarzyć ze skromnością - w końcu Jezus urodził się w lichej stajence. Myślę, że ja źle czułabym się chwaląc Wam się tutaj. Aczkolwiek prezenty były, bardzo trafione. Być może nawet kiedyś je zrecenzuję na blogu, kto wie? :)

Mam za to dla Was zdjęcia tego, w co był ubrany Misiak oraz dwie moje powiedzmy "stylizacje".

A jak Wy spędziliście tegoroczne święta?