W ostatnim czasie zrobiło się tu mocno kulinarnie. Nic na to nie poradzę, kuchnia mnie wciągnęła!:)

Zupa ta, jest aktualnie ulubioną Fabisiową. Potrafi zjeść jej ogromne ilości.

Przyznam się Wam, że obawiałam się, że będzie mdła w smaku, ale w jakim byłam błędzie! Jest rewelacyjna i śmiało ją polecam, w końcu idzie dyniowy sezon :)

Ilość składników musicie dopasować do tego, ile dyni użyjecie do wykonania tej zupy.

Zupa krem z dyni

• dynia
• marchew
• cebula
• czosnek
• bulion (mięsny lub warzywny)
• serek topiony (np serek kanapkowy Pilos z Lidla, ma super skład)
• rozmaryn
• oregano
• sól
• pieprz

Był taki czas, już troszkę temu ;) gdy jedynym zajęciem syna było wpatrywanie się w sufit, rączki czy też zabawki.

A potem syn mój podrósł. I zaczęła się ciekawość oraz wchodzenie w każdy kąt. Bo świat jest wielki i przynosi tyle fajnych rzeczy!

W tym momencie zaczęło się... Komentarze "ale jest nie grzeczny", "bij po łapach", "daj mu klapsa"...

Nie! Dzieci się nie bije!

Sama jestem bitym dzieckiem. I wiem, że agresja budzi agresję. Bo zamiast rozmawiać, tłumaczyć, pokazywać, to bije się.

Dlaczego? Bo klaps to pójście na skróty?

Przykład może troszkę banalny. Wyobraź sobie, że idziesz z rodzicami na miasto. Nagle dostrzegasz coś, co Cię fascynuje. Odbiegasz od rodzica. I w tym momencie przychodzi uderzenie. Za co? Za ciekawość...

Klaps niczego dziecka nie nauczy. Ba! Dziecko nawet nie rozumie za co zostaje uderzone. W takim razie po co je bić?

Czy po to nosiłaś dziecko pod sercem, po to chuchasz i dmuchasz na nie, żeby później je krzywdzić?

Bo klaps jest krzywdzący. Zabija w dziecku ciekawość świata. Pozbawia go własnego zdania. Tego oczekujesz?

A może powiesz, że Ciebie tak wychowano i żyjesz. Bicie nic przecież nie zmieniło, a wręcz pomogło rodzicom. W czym pomogło? W tym, że zamiast poświęcić trochę swojego czasu, woleli uderzyć, iść na skróty? A czy rzeczywiście nic nie zmieniło... Przecież Ty też bijesz własne dziecko. Właśnie przez to. Bo agresja budzi agresję. Bo bite dziecko nie potrafi rozmawiać, woli uderzyć zamiast tłumaczyć.

A jak jest w dorosłym świecie bitego dziecka. Gdy sam staje się rodzicem? Co z jego cierpliwością... Woli uderzyć, bo to jest prostsze od tłumaczenia.

Dziecko nie zawsze posłucha. Bo jest odrębną jednostką i ma prawo do własnego zdania. Trzeba je szanować! Właśnie na tym polega wychowanie dziecka. Na tym, aby mu pokazać, że trzeba mieć swoje zdanie, trzeba poznawać świat i uczyć się na własnych błędach.

To, że Twoje dziecko na spacerze idzie w innym kierunku nie oznacza, że jest nie grzeczne. Nie. Być może coś je zafascynowało, być może tak się z Tobą bawi i przekomarza.

Sytuacja z życia. Syn mój kocha grzebać w kwiatku, który stoi przy telewizorze. Uwielbia wysypywać z niego ziemię. Nie bije go po rękach za to, chociaż takie rady mi dawano. Podchodzę, łapię za rękę i czekam, aż na mnie popatrzy. Wtedy kiwam głową i mówię stanowczym głosem "nie wolno". A dziecko spokojnie odchodzi. I nie trzeba klapsów.

Druga sytuacja. Fabi bardzo lubił swego czasu otwierać szafkę i wysypywać bułkę tartą. Zwykle mówienie nie, nie działało. Pozwoliłam mu na taką zabawę i obserwowałam. Wysypał bułkę, poślizgnął się, upadł. Było trochę płaczu i guz. Ale od tamtej pory bułki nie wysypuje. Bo zna tego konsekwencje. Uczy się na błędach, sam.

I chociaż czasami chodzi mi przez myśl "uderz", bo sama byłam bitym dzieckiem... To wiem, że nigdy tego nie zrobię.

Agresja budzi agresję. A ja dążę do tego, aby zamiast bicia moje dziecko potrafiło rozmawiać. Bo rozmowa to pół sukcesu. Naoglądałam się zbyt dużo bitych dzieci. Z siniakami nawet po biciu kablem. A zaczęło się niewinnym klapsem...

Dlatego nie bij, pozwól dziecku być ciekawym świata. Pozwól mu uczyć się na własnych błędach. Pozwól być mu dzieckiem. Po prostu.

Fabianek kończy dziś 14 miesięcy. W związku z tym stwierdziłam, że podzielę się z Wami przepisem na chleb, choć notka miała pojawić się później ;)

Wiem, że kilka z Was  na ten przepis czeka z niecierpliwością. Oto jest!

Przepis koleżanki, Izy. Lekko go zmodyfikowałam. Wyszedł pyszny, z chrupiącą skórką.

Domowy chleb

Wczorajszy pierwszy września, jak co roku był bardzo miły i imprezowy. Dlaczego? Bo 1 września imieniny obchodzi moja babcia, a Fabisia prababcia - Bronisława (baba Bonia ;))

W związku z tym ja popołudniu pobiegłam do sklepu po prezent, a moja mama i dziadzia Adam wzięli Fabiego do baby Boni.

Babci w prezencie wręczyłam likier, a Fabianek dostał kostkę mojej ulubionej czekolady, którą później schowałam.

Impreza trwała w najlepsze, Fabiś się bawił. Nagle zrobiło się bardo cicho, dziecka nie słychać.

Poszłam sprawdzić o co chodzi.

Wchodzę do pokoju, po cichutku, żeby młody mnie nie zobaczył.

I co ukazało się moim oczom?

Dziecko wpychające sobie po 3 tafelki czekolady na raz (!!) do buzi. Jak najwięcej,  żeby szybko zjeść i żebym ja tego nie widziała. Zjadł 3/4 opakowania!

Czekoladożerca :))

A dokładnie dwóch sprawców.

Bo ostatnio syn był bardzo marudny. Już rano zaczynały się jęki, stęki i płacze.

Na początku pomyślałam o zębach, bo dawno nic nie wyszło. Ale obejrzałam dokładnie dziąsła górne i dolne - cisza w tym temacie.

Później przyszło mi na myśl, że to może przez pogodę za oknem. Bo jest szaro, buro, zimno...

Dziś się wyjaśniło. Zaglądam rano w paszczę Falbianiastego. Najpierw dół, czy może nic nie wyszło, ale nie. Potem palcem jadę po górnych dziąsłach. Mijam trójki i... Zonk! Przebiły się górne czwórki!!

Szok na mojej twarzy chyba nie do opisania. Bo byłam przekonana, że najpierw wyjdą dolne dwójki. Ale nie, mamy mały psikus :-)

Objawów ząbkowania w ogóle nie było. Ani ślinienia, ani wkładania palców do buzi w większej ilości niż zwykle, ani jakiegoś gryzienia mnie (chociaż troszkę podgryzał), ani gorączki...

No szok. Wrzesień nas zaskoczył :)