Misiowa Mama: ważne

In ważne,

Nie ja pierwsza i nie ostatnia dodałam zdjęcie swojego dziecka na facebooka. U mnie przyczyna jest prosta - rodzina jest rozrzucona po całym świecie i w jednym miejscu mogę im wszystkim pokazać co u nas słychać oraz w jednym miejscu z nimi podyskutować.

Jak chyba każda mama swój profil zabezpieczyłam zakładając tak zwaną kłódkę, czyli pozwalając na oglądanie treści tylko przez znajomych.

Nie miło się zdziwiłam, gdy jedno z moich zdjęć udostępnił obcy mi facet. No bo jak to? Przecież profil jest zamknięty.

No niestety tak dobrze nie ma. Większość osób wrzuca zdjęcia bezpośrednio na Oś Czasu, która jest widoczna dla wszystkich (zdjęcia w tle również). Nie każdy o tym wie.

Jak w najprostszy sposób zabezpieczyć swoje zdjęcia? Tworząc prywatne albumy, w które od razu dodajemy zdjęcia.

Co zrobić natomiast ze zdjęciami, które już wiszą nam na Osi i mają status publiczny? Można je przenieść do prywatnych albumów

Bądź wchodzić w każde zdjęcie osobno i zmieniać jego ustawienia z publiczne na to, które Was dokładnie interesuje.

Dlaczego właściwie oburzyło mnie, że ktoś udostępnił moje prywatne zdjęcie, skoro i tak znajduje się ono na blogu?

Ano dlatego, że po pierwsze na blogu widzą je w większości osoby, które interesują się tematem związanym z parentingiem i wchodzą tutaj aby poczytać co u nas słychać. Po drugie nie jestem aż tak popularną blogerką żeby czytał mnie cały internet czy całe miasto ;) A po trzecie - nie każdego lubię, więc po to mam ustawienia prywatne, żeby mi tam nie zaglądał. A nie czarujmy się - osobom w moim wieku zwisają i powiewają blogi o rodzinnej tematyce.

Dlaczego żongluję swoją i dziecka prywatnością i udostępniam swoje imię i nazwisko?

Ponieważ jestem osobą publiczną skoro prowadzę bloga. Bo mam sporo swoich czytelniczek w znajomych na fb i często z nimi piszę, więc... od dawna sporo osób je zna.
Ba, internet nie jest anonimowy i łatwo dojść po numerze IP kto tak naprawdę zostawia komentarz. Dlatego obrażajcie dalej anonimki, będzie o co Was pozywać kiedy przekroczycie pewne granice.

A moje dziecko mojego nazwiska nie nosi, więc wybaczcie, ale atak Wam się nie udał ;)

Dlaczego udostępniam zdjęcia dziecka w sieci?

Mam świadomość tego, że w sieci jak i w zwykłym życiu są pedofile. Że dzieci są wykorzystywane na całym świecie, w każdej minucie. Ale nie można też popadać w skrajności. Gdybym miała całe życie zastanawiać się, czy aby nie spotka mnie coś złego, to nie wsiadłabym nigdy do samochodu - bo mogę mieć wypadek, nawet jeśli będę ostrożnie jeździć. Nigdy nie miałabym swojego zdania - bo co by ludzie powiedzieli.

W dobie internetu należy walczyć z cyberpedofilią. Dlatego ta lekcja nauczyła nie tylko mnie, ale także i Was, że internet i fejsbuk są zdradliwe.

Pamiętajcie o tym, żeby nie wstawiać przede wszystkim zdjęć roznegliżowanych dzieci - które siedzą na nocniczkach czy ubikacjach. A coraz częściej spotykam się na fejsie właśnie z takimi zdjęciami.

Pamiętajcie także o tym, że Wasze dzieci kiedyś mogą te zdjęcia zobaczyć. Dlatego ja właśnie nigdy nie wstawiam zdjęć, które mojego syna w przyszłości by zawstydziły czy zdenerwowały - bo mina nie ta, bo roznegliżowany. Nie ośmieszam go, szanuję bo też ma do tego prawo. Zdjęcia zawsze są u mnie przebrane, tak samo na blogu, jak i w domowym albumie.

Przyznam Wam szczerze, że pierwszy i ostatni raz odpowiadam na hejtujące mnie komentarze. Bo krytyka osób, które nie potrafią się pod swoimi słowami podpisać imieniem i nazwiskiem po prostu zwisa mi i powiewa w okolicach pasa ;) Jednakże wiem, że są osoby, które nie życzą mi źle, a są ciekawe moich decyzji - więc odpowiedziałam na te pytania. Więcej nie zamierzam.

Od dziś na blogu pojawia się jednak całkowita moderacja komentarzy. Te anonimowe osiągnęły absurdalnie żenujący poziom i nie chcę, aby oglądały światło dzienne. Anonimowe komentowanie nadal będzie możliwe, jednak przed publikacją komentarza będę mieć do niego wgląd.

6Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Jak matce w sekundę stracha napędzić

15Komentarze

, by Karolina

In karmienie piersią, ważne

Polska polityka karmienia piersią

Wyobraźcie sobie, że posiadacie prawdziwe złoto - lek, który chroni przed chorobami cywilizacyjnymi, który posiada ponad 300 witamin, który jest najzdrowszy i najłatwiej przyswajalny dla naszego ciała, oraz który jest za darmo. Każda mama chciałaby mieć taki lek, który może podać swojemu dziecku.

I mamy go - w naszych piersiach. Tylko w dzisiejszych czasach jest on po prostu nie doceniany.

Kobiecy pokarm jest dostosowany do potrzeb naszych dzieci. Zmienia się wraz z potrzebami żywieniowymi. Podczas chorób matki czy dziecka są w nim immunoglobuliny, które wspierają odporność, walkę z chorobą. Pokarm kobiecy może stanowić pełny posiłek, a może być tylko okazją do zaspokojenia pragnienia dziecka lub jego potrzeb związanych z poczuciem bliskości.

Przemawia na korzyść, prawda?

Więc dlaczego w dzisiejszych czasach tak mało kobiet karmi piersią? Bo taka jest polityka karmienia... Już na samym początku mlecznej drogi jesteśmy zasypywane złymi informacjami. Począwszy od rodziny, a kończąc nawet na personelu medycznym. Ile razy słyszałyście, że dziecko płacze, bo jest głodne? A ile razy lekarz stwierdzał za małe przyrosty i kazał dokarmiać? Nigdy tego nie zrozumiem.

W szczególności ciężko jest mi zrozumieć dlaczego lekarze nie dokształcają się w kwestii kp. W końcu mają służyć nam, matkom pomocą i wsparciem oraz fachową wiedzą. A większość z nich, to za przeproszeniem konowały, które gówno wiedzą i odbierają dzieciom to, co dla nich najlepsze - a matkom siłę do karmienia. Bo skoro lekarz, wyrocznia mówi, to widocznie tak jest. GÓWNO PRAWDA. W dzisiejszych czasach o kp najwięcej można się dowiedzieć od doradczyń laktacyjnych i liderek lll. To one mają ogromną wiedzę i to one mogą służyć radą dotyczącą karmienia piersią, nie lekarz nie znający i nie chcący znać faktów o karmieniu. Sama już na początku byłam namawiana na dokarmianie syna. I to już w szpitalu. Następnie położna przychodząca do domu kazała mi dokarmiać dziecko mm, bo przecież samą piersią się nie naje. Najadał się, bo na początku dziecku wystarczają niewielkie ilości mleka.
W Polsce siatki centylowe są przystosowane jedynie do dzieci karmionych mieszanką, dlatego właśnie bardzo często maluszki kp są na w okolicy 3 centyla. Lekarze zamiast się edukować w tej kwestii i sprawdzać siatki dzieci kp, wolą wciskać mieszankę. A przecież dzieci karmione naturalnie przybierają skokowo...

Druga ważna sprawa, to brak wsparcia rodziny. Jestem w stanie zrozumieć to, że nasze babcie i mamy nie mają takiej wiedzy o kobiecym pokarmie jak my. Teraz wiedza poszła bardzo do przodu i znamy wszelkie korzyści płynące z karmienia. Ale czy nie słyszałyście od swoich znajomych, że karmienie jest obrzydliwe? Że nie karmią, bo nie miały pokarmu? Że pokarm im się spalił? Dużo jest takich mitów, które wciąż się szerzą. A pomyśleć, że przecież jest internet i są mądre publikacje. Sama wiele razy słyszałam, że mam wodę w piersiach i dziecko się nie najada, że mam za chudy pokarm, później gdy przyszły kolki, że mam za tłusty pokarm i muszę przejść na mm. I komu było wierzyć? ;) Sobie i swojemu instynktowi.

Kobiet, które nie mogą karmić jest niewielki procent na całym świecie. W większości przypadków nie mogą karmić ze względów medycznych (choroby, przyjmowanie leków). Cała reszta kobiet jest po prostu... Wprowadzana w błąd. Wielki i kosztowny dla naszych dzieci błąd. Już na starcie w szpitalu dzieciom wpychają wodę z glukozą lub mm. Już na starcie świeżo upieczona mama jest zdana sama na siebie. Od położnych słyszy, że dziecko głodne, że trzeba dokarmiać. Nie wierzy w siebie. A tuż po porodzie dziecko jest w stanie najeść się ilością mleka odpowiadającą łyżeczce od herbaty!

W domu też nie ma łatwo - mąż i rodzina wmawiający - po co się męczyć, lepiej podać mm - i kobieta słucha. Dziecko się rozleniwia, nie chce już ssać piersi. A później "nie miałam pokarmu". Pokarm jest, tylko on zaczyna się w naszej głowie. Jeśli wierzymy i chcemy aby karmienie się udało, to wszystko jest możliwe. Musi być jednak impuls w głowie i przystawianie dziecka. Bo to poprawnie ssące brodawkę dziecko wysyła sygnał, że jest potrzebne mleko.

Płaczące dziecko nie zawsze oznacza, że jest głodne. A to próbują nam wmawiać. Wyobraźcie sobie, że wyrywają Was z domu, który jest dla Was oazą spokoju. I rzucają w miejsce gdzie jest głośno, zimno, gdzie ubrania drapią, gdzie nie słychać kojących szumów z łona mamy. Tej mamy, która Was nosiła 9 miesięcy pod sercem. Właśnie to odczuwa dziecko - inność, bezsilność, strach przed tym. Dziecko musi powoli się do tego przyzwyczaić. Dlatego wisi na cycu, dlatego płacze. Pierś jest właśnie oazą bezpieczeństwa, bo czuć zapach mamy, bo słychać bicie jej serca, które zna i kocha.
Dziecko ma bardzo silny odruch ssania, więc butlę z mieszanką szybko złapie i wybąbla całe 30 ml. Jest wtedy spokojne. Czemu? Bo jest po prostu zapchane mieszanką, która jest ciężkostrawna. Wyobrażacie sobie w żołądek o pojemności ok. 10 ml wlać 30 ml mm? To tak, jakby Wam kazano zjeść pół kilograma kleiku. Nie byłybyście ociężałe, ospałe?

A teraz wyobraźcie sobie, że zamiast milionów wydawanych na reklamy mm rząd daje te pieniądze na promowanie karmienia naturalnego. Że macie zagwarantowaną fachową wiedzę w tym zakresie. Że położne w szpitalu pomagają Wam dostawiać dziecko. Że w razie problemów laktacyjnych macie wsparcie doradczyń, darmowe. Że dzięki temu dacie dziecku wszystko to, co najlepsze możecie mu dać? Mam świadomość tego, że udało by się większości kobiet karmić. Że nie miałyby żalu do siebie, bo im się nie udało.

Wiecie czemu Wam nie udało się karmić piersią? Bo nie ma odpowiedniego wsparcia młodych mam. Dlatego nie warto kłócić się o to, że mm też jest dla dzieci. Bo jest, ale nigdy nie będzie tak zdrowe i dobre jak kobiecy pokarm. Jednak warto pamiętać, że mogło Wam się udać. A nie stało się tak, bo w dzisiejszych czasach temat karmienia piersią jest spychany na bok...

A więc, karmienie piersią jest bezcennym darem ofiarowanym przez matkę swojemu dziecku. [...] A przecież, te pierwsze kilka miesięcy życia małego człowieka, może zadecydować o dalszym jego zdrowiu.

_______________________

Post ten nie miał na celu atakowanie mam karmiących mieszanką. Są to jedynie moje odczucia związane z polityką karmienia w Polsce.
*źródło zdjęcia edziecko.pl

28Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Mleczna droga

Chyba każda mama będąca w ciąży zastanawia się nad tym, czy dane jej będzie karmić piersią. Nie inaczej było ze mną. Sprawa nie była dla mnie taka oczywista. Zarówno ja, jak i moje rodzeństwo byliśmy karmieni specjalistycznym mlekiem dla dzieci ze skazą białkową. Bałam się, że to samo przytrafi się również i mi.
3 lipca przyszedł na świat Fabiś. Po 17 godzinach porodu sn skierowano mnie na cc. Dziecko zobaczyłam tylko chwilkę po 3 godzinach od operacji. Położna złapała najpierw mojego sutka, wycisnęła troszkę siary i stwierdziła, że przystawi dziecko. Złapała synka za uszy i na siłę, płaczącego próbowała przystawiać. Nie załapał, usnął przy piersi. Zabrano go na całą noc pomimo moich protestów. Zobaczyłam go dopiero rano dnia następnego. Pomocy przy karmieniu żadnej, no może jedynie taka, że na siłę wpychali nam butelkę z mm, bo "za szybko spadnie mu poziom cukru". Po kilku godzinach stania mi nad głową poddałam się. Położna przyniosła butelkę z mm. Na szczęście Fabiś nie załapał smoczka.
Od tamtej chwili położne chyba mnie znienawidziły. Wszystko przy dziecku robiłam sama, nie chciałam go oddawać. Nawet w trakcie kąpieli wchodziłam do ich pokoju i sprawdzałam czy aby na pewno nie dokarmiają go glukozą lub mm. Po 3 dniach miałam pogryzione i popękane sutki. Leżałam rozwalona na łóżku z wyciągniętymi piersiami, wysmarowanymi maścią, bo wszystko je drażniło. Po 12h pomogło. Dzięki Bogu koleżankom z sali taki widok nie przeszkadzał!
Wyszliśmy do domu po 5 dniach. I tutaj zaczęły się schody, bo "dieta matki karmiącej". Od razu ją obaliłam. Jednak jadłam lekkostrawne posiłki, gotowane. Bałam się bardziej o swoją ranę i wzdęcia po cc, niż o brzuszek synka. Powoli testowałam coraz więcej produktów, aż po miesiącu zjadłam pierwsze smażone potrawy. Niebo w gębie! Żeby nie było tak kolorowo okazało się, że Fabiś cierpi na kolki. Metodą prób i błędów wykluczałam kolejne produkty ze swojej diety: ciemny i mieszany chleb powodował bóle brzuszka, więc przerzuciłam się na tostowy; zero nabiału, produktów mlecznych, bo kończyło się to ogromnymi wzdęciami u synka. W sumie do 7mż Fabisia nie jadłam "normalnego" chleba i przetworów mlecznych. Aczkolwiek co jakiś czas sprawdzałam, czy już mogę wprowadzać te rzeczy do jadłospisu, ale nadal wywoływały kolki. Przemęczyłam się, dałam radę.
Pierwsze produkty wzdymające spróbowałam po roku od cc. I najpierw zjadł je Fabiś, a dopiero potem ja. Czemu? Miałam ogromne wzdęcia połączone z bólami w okolicy blizny. W sumie tak jest do tej pory, więc staram się ograniczać nasiona strączkowe i banany.
A jak jest teraz? Jem wszystko na co tylko mam ochotę. Fabisia nic nie boli. Koszmar kolek powoli zaciera się w mojej głowie. Nawet już nie pamiętam jak to było.
Karmię nadal. Tak, Fabiś ma 19 miesięcy i nadal jest karmiony piersią. Sprawia nam obojgu to ogromną radość. Karmienie daje mi poczucie ogromnej więzi z dzieckiem, uwielbiam to robić. Kocham patrzeć w te malutkie oczka, które ufnie na mnie spoglądają w tych chwilach. Kocham patrzeć na radość w jego oczach, gdy widzi, że zaraz będziemy cycać. Kocham w karmieniu to, że moja pierś jest dla Fabisia symbolem bezpieczeństwa i spokoju. Kocham bliskość, którą obydwoje wtedy czujemy.
Za każdym razem gdy karmię przypominają mi się słowa położnej, przy której rodziłam: kiedyś pierś będzie najlepszym przyjacielem Twojego dziecka. I tak właśnie jest. Nie żadne silikonowe smoczki, tylko ta pachnąca, miękka i ciepła pierś.
Karmię 19 miesięcy i będę karmić do momentu, gdy Fabiś sam z tego zrezygnuje. Choć na początku planowałam karmić jedynie 6 miesięcy :)
Spotykam dużo zdziwionych spojrzeń i pytań: to Ty dalej karmisz? Karmię. I zawsze wtedy odpowiadam, że jak będzie trzeba, to i do 18stki dociągniemy. Najpiękniejsze jest wtedy to, że zdziwienie zmienia się w: masz rację, przecież Twoje mleko jest dla niego najlepsze.
Kochane mamusie kp, życzę Wam tak pozytywnych ludzi wokoło siebie, którzy rozumieją i pięknej przygody. Warto walczyć o pokarm, ja sama o tym się przekonałam. Teraz nie wyobrażam sobie innej drogi niż ta, którą razem idziemy.

25Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Słodko pierdzący blog

Pomyślałybyście o tym, że jestem pesymistką? No może taką nie do końca, bo często bujam w obłokach. No, ale w większości nastawiam się na złe, żeby mieć większą radość, gdy coś mi się uda ;)
Nie przeczytacie o tym jednak na moim blogu. Właśnie o tym jest dzisiejszy wpis. O tym, dlaczego blog wygląda tak, a nie inaczej.

Mogłabym siedzieć i pisać codziennie o tym jak mi ciężko, mogłabym zemścić na swój los. Mogłabym również pisać o wszystkich złych chwilach macierzyństwa. Same wiecie, że nie jest kolorowo.
Dlatego na blogu chcę mieć tylko te wspaniałe chwile. Chcę pamiętać tylko je. Chcę wracać do starych notek i czytać o tym, co przywoła uśmiech na mojej twarzy. Mój blog jest moim pamiętnikiem. Wiem, że będę często wracać do starych notek żeby przypomnieć sobie początki macierzyństwa. Nie były one łatwe, ba! Synek był (i nadal jest) bardzo wymagającym dzieckiem. Cofając się do tych pierwszych notek pamiętam tylko o tym co dobre. Te wszystkie kolki, te nieprzespane noce odchodzą w zapomnienie gdy czytam o pierwszym uśmiechu, o pierwszym wypowiedzianym mama, nawet o pierwszym ząbku (chociaż ząbkowanie u nas jest dosyć... ciężkie).

Nie chcę też szukać sobie czytelników, którzy będą przy mnie z litości. Bo mogłabym napisać ile mam na koncie, ile miesięcznie wydaję i o tym, jak oglądać każdą złotówkę z dwóch stron przed wydaniem ;) Nie szukam u nikogo litości, nie szukam prezentów, nie prowadzę bloga dla współprac. Nie potrzebne mi to do niczego. Nawet z faktu, że jestem samotną matką nigdy nie czerpałam jakichkolwiek profitów ;) Dla większości z Was informacja o rozstaniu z MT była szokiem, bo nigdy na nic się nie skarżyłam. Cóż, uważam że pomimo upubliczniania swojego wizerunku, swojego imienia (nazwisko też niektóre z Was już znają) muszę mieć jakąś prywatność.

Po co to wszystko i dlaczego o tym piszę? Bo uważam, że potrzebne są takie blogi. A coraz częściej "hejtuje" się zwyczajną radość życia. Nie każdy jest typowym Polakiem, który najchętniej by poględził o tym jak mu źle i jak mu niedobrze.

Ale podsumowując już: rozgośćcie się. Dalej będzie tu różowo-cukierkowo. Postaram się jak najrzadziej narzekać. Żeby kiedyś mieć wspaniałą pamiątkę. Dla siebie.

16Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Jak szybko zarobić? Załóż bloga

28Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Owczy pęd do szczupłości? Dziękuję, postoję. To nie dla mnie

38Komentarze

, by Karolina

In candy, konkurs

Rok z Wami

29Komentarze

, by Karolina

In pielęgnacja, polecam

Jak dbać o pierwsze, mleczne ząbki?

Dzięki uprzejmości naszej znajomej dentystki, Karoliny mam możliwość przedstawienia Wam małego poradnika.

Karolina pracuje na co dzień właśnie z dziećmi. Temat dziecięcych ząbków jest jej naprawdę dobrze znany, zarówno jako stomatologowi, jak i mamie.

W poradniku możecie przeczytać najważniejsze informacje dotyczące higieny jamy ustnej dzieci.

Warto zadbać o zdrowy uśmiech już od najmłodszych lat oraz wyrabiać zdrowe nawyki! :)

Zdrowie zębów rodziców

Pierwsza kluczowa sprawa to zdrowie naszych zębów. Próchnica jest chorobą zakaźną, która przenosi się najczęściej z rodziców na dziecko

- utrzymujmy więc nasze zęby i dziąsła we wzorowym stanie, wizyty u dentysty co pół roku, nawet gdy się nic nie dzieje, regularne profesjonalne usuwanie kamienia i osadu, szczotkowanie i nitkowanie zębów powinno być naszą regułą

- unikajmy całowania dziecko w usta, oblizywanie sztućców, smoczków dziecka jest zakazane

źródło

Dojrzewanie ząbków mlecznych

Należy sobie uświadomić, że ząbki naszego dziecka wyrzynając się w buzi dziecka są dojrzałe, czyli twarde i zmineralizowane tylko w 30% (ich dojrzewanie odbywa się już w jamie ustnej), dlatego są niesamowicie podatne na próchnicę. Dużo bardziej niż u nas, dorosłych.

źródło

Higiena i pielęgnacja

Dbanie o jamę ustną dziecka zaczynamy od urodzenia, nawet jeśli na ząbki trzeba poczekać jeszcze wiele miesięcy.

- oczyszczamy dziąsła i język dziecka gazikiem nawiniętym na palec i zmoczonym w naparze rumianku (należy zwrócić uwagę, ze rumianek jest czynnikiem uczulającym, więc uważnie obserwujemy dziecko po pierwszej aplikacji) lub przegotowanej wody. Alternatywą dla gazika jest taka rękawica- króliczek

Idealnie byłoby oczyszczać kilka razy dziennie, ale wiadomo, że jest to trudne, najważniejsze jest czyszczenie przed snem.

-kiedy zbliża się czas ząbkowania możemy zacząć wprowadzać delikatne masaże dziąsełek za pomocą szczoteczek edukacyjnych. Takie szczoteczki dajemy też dziecku do zabawy przygotowując je do przyszłych manipulacji prawdziwą szczoteczką

- gdy nasza pociecha ma już pierwsze ząbki oczyszczamy ząbki za pomocą szczoteczki silikonowej na palec, szczoteczko gryzaczka lub szczoteczki z włosiem z przedziału 0-2, choć tą szczoteczkę polecałabym kiedy już ząbków jest więcej. Nadal stosujemy przegotowaną wodę, napar z rumianku lub specjalną pastę dla niemowląt

Na typową pastę dla dzieci przyjdzie czas po pierwszych urodzinach dziecka, ale stosujemy jej bardzo mało, tyle co paznokieć dziecka i zawsze wcieramy pastę we włosie szczoteczki- dzieci nie potrafią płukać ust, więc zmniejszamy w ten sposób ryzyko połknięcia pasty, zwłaszcza, że te dziecięce pasty mają bardzo kuszące smaki ;)

-bezzębne partie dziąseł nadal czyścimy gazikiem

-staramy się oczyszczać ząbki dziecka po posiłkach i ZAWSZE przed snem

źródło

Dieta

-Kiedy dziecko ma już pierwsze ząbki nie jest korzystne karmienie go w nocy. Nocą wydzielanie śliny oraz ruchy policzków i warg- naturalnych oczyszczaczy jest znikome, więc to co jest na zębach niszczy je całą noc. Jedynymi płynami które nie szkodą zębom w nocy jest woda i mleko kobiece. Dobrze jest nakarmić dziecko przed snem gęstą kaszką, oczyścić zęby i położyć spać, mniejsze jest prawdopodobieństwo, że obudzi się na jedzenie po sytym posiłku.

- niedopuszczalne jest zasypianie z butelką, nie pozwalajmy dziecku trzymać butelki bez naszego nadzoru a po karmieniu zabierajmy ją. Nie powinniśmy jej traktować jako usypiacza/uspokajacza, bo to krótka droga do próchnicy butelkowej Zasypianie dziecka z butelką stwarza również ryzyko infekcji ucha.

-absolutnie zakazane jest moczenie smoczków w słodzonej wodzie czy miodzie to zabójcze dla zdrowia zębów mlecznych

- kiedy dziecko już pewnie siedzi powinno zacząć pić z kubka, a butelkę należy stopniowo, lecz konsekwentnie odstawiać. Dziecko w wielu 11 miesięcy nie powinno już pić z butelki.

- nie dosładzajmy herbatek, soków czy wody. Dziecko nieprzyzwyczajone do sztucznie słodkiego smaku nie będzie się go domagać w przyszłości i nie stwarzamy dodatkowego zagrożenia próchnicą oraz otyłością

-unikajmy pokarmów słodkich i oblepiających zęby: lepkich słodyczy tj. toffi, żelków, batoników, płatków smakowych ( zawierają gigantyczne ilości cukru), masła orzechowego, nutelli, słodkich napoi, soków przecierowych typu Kubuś, chipsów, chrupek kukurydzianych (są bardzo niebezpieczne dla młodych ząbków, bardzo oblepiają zęby i zawierają ukryty cukier)tzw.wody smakowe to też sporo cukru i kalorii

-dobrymi przekąskami są owoce i warzywa pokrojone w słupki, skórki chleba, dla starszych dzieci suszone owoce, pestki i orzechy

- dobrym napojem jest woda, starszym dzieciom można ją dosmaczyć plasterkami cytryny, pomarańczy lub listkami mięty, soki zawsze rozcieńczajmy przynajmniej 1:1

- sami bądźmy dobrym przykładem dla dziecka i odżywiajmy się zdrowo, dziecko nie będzie jadło warzyw i piło wody jeśli jego rodzice pochłaniają chipsy z colą

źródło

Nawyki

Ssanie kciuka czy języka na pewnym etapie rozwoju jest naturalne. Niemowlę ma wielki odruch ssania, który zaspokajają często w ten sposób. Naturalnie zaspokaja tę potrzebę ssąc pierś, ale nie zawsze jest to możliwe. Dobrym rozwiązaniem jest smoczek ortodontyczny, który wymusza prawidłowe ruchy żuchwy i stymuluje jej rozwój, jest też łatwiejszy w odstawieniu. Kiedy pojawiają się ząbki należy stopniowo oduczać dziecko ssania smoczka. Ssanie kciuka czy języka powyżej roku wymaga konsultacji lekarza stomatologa lub ortodonty.

źródło

Dziecko w gabinecie

Około pierwszych urodzin dziecko powinno pojawić się w gabinecie stomatologicznym. Lekarz obejrzy zęby dziecka, wyłapie ewentualne problemy, porozmawia na temat profilaktyki fluorkowej, rozwieje wątpliwości dotyczące diety czy pielęgnacji jamy ustnej dziecka. Aby przygotować dziecko to takiej wizyty należy od czasu do czasu oglądać buzię dziecka zakładając rękawiczki jednorazowe aby dziecko przyzwyczaiło się do dotyku lekarza, ćwiczymy z dzieckiem szerokie otwieranie buzi i liczenie ząbków, o wizycie mówimy jak o wesołej, fajnej przygodzie.

-ok 2-3 lat prowadzimy dziecko do gabinetu na wizytę adaptacyjną z prawdziwego zdarzenia, tzn na taką podczas której lekarz pokazuje dziecku wszystkie sprzęty, opowiada do czego służą, dziecko może wszystkiego dotknąć i pobawić się w gabinecie. Wcześniej nie ma to sensu, gdyż dziecko jest za małe, nie ogarnie przekazywanych informacji i nie skorzysta z takiej wizyty.

źródło

Mam nadzieję, że rady Wam się przydadzą :)

A Karolinie bardzo dziękuję za możliwość podzielenia się z Wami kawałkiem tej wiedzy!

14Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Klaps

Był taki czas, już troszkę temu ;) gdy jedynym zajęciem syna było wpatrywanie się w sufit, rączki czy też zabawki.

A potem syn mój podrósł. I zaczęła się ciekawość oraz wchodzenie w każdy kąt. Bo świat jest wielki i przynosi tyle fajnych rzeczy!

W tym momencie zaczęło się... Komentarze "ale jest nie grzeczny", "bij po łapach", "daj mu klapsa"...

Nie! Dzieci się nie bije!

Sama jestem bitym dzieckiem. I wiem, że agresja budzi agresję. Bo zamiast rozmawiać, tłumaczyć, pokazywać, to bije się.

Dlaczego? Bo klaps to pójście na skróty?

Przykład może troszkę banalny. Wyobraź sobie, że idziesz z rodzicami na miasto. Nagle dostrzegasz coś, co Cię fascynuje. Odbiegasz od rodzica. I w tym momencie przychodzi uderzenie. Za co? Za ciekawość...

Klaps niczego dziecka nie nauczy. Ba! Dziecko nawet nie rozumie za co zostaje uderzone. W takim razie po co je bić?

Czy po to nosiłaś dziecko pod sercem, po to chuchasz i dmuchasz na nie, żeby później je krzywdzić?

Bo klaps jest krzywdzący. Zabija w dziecku ciekawość świata. Pozbawia go własnego zdania. Tego oczekujesz?

A może powiesz, że Ciebie tak wychowano i żyjesz. Bicie nic przecież nie zmieniło, a wręcz pomogło rodzicom. W czym pomogło? W tym, że zamiast poświęcić trochę swojego czasu, woleli uderzyć, iść na skróty? A czy rzeczywiście nic nie zmieniło... Przecież Ty też bijesz własne dziecko. Właśnie przez to. Bo agresja budzi agresję. Bo bite dziecko nie potrafi rozmawiać, woli uderzyć zamiast tłumaczyć.

A jak jest w dorosłym świecie bitego dziecka. Gdy sam staje się rodzicem? Co z jego cierpliwością... Woli uderzyć, bo to jest prostsze od tłumaczenia.

Dziecko nie zawsze posłucha. Bo jest odrębną jednostką i ma prawo do własnego zdania. Trzeba je szanować! Właśnie na tym polega wychowanie dziecka. Na tym, aby mu pokazać, że trzeba mieć swoje zdanie, trzeba poznawać świat i uczyć się na własnych błędach.

To, że Twoje dziecko na spacerze idzie w innym kierunku nie oznacza, że jest nie grzeczne. Nie. Być może coś je zafascynowało, być może tak się z Tobą bawi i przekomarza.

Sytuacja z życia. Syn mój kocha grzebać w kwiatku, który stoi przy telewizorze. Uwielbia wysypywać z niego ziemię. Nie bije go po rękach za to, chociaż takie rady mi dawano. Podchodzę, łapię za rękę i czekam, aż na mnie popatrzy. Wtedy kiwam głową i mówię stanowczym głosem "nie wolno". A dziecko spokojnie odchodzi. I nie trzeba klapsów.

Druga sytuacja. Fabi bardzo lubił swego czasu otwierać szafkę i wysypywać bułkę tartą. Zwykle mówienie nie, nie działało. Pozwoliłam mu na taką zabawę i obserwowałam. Wysypał bułkę, poślizgnął się, upadł. Było trochę płaczu i guz. Ale od tamtej pory bułki nie wysypuje. Bo zna tego konsekwencje. Uczy się na błędach, sam.

I chociaż czasami chodzi mi przez myśl "uderz", bo sama byłam bitym dzieckiem... To wiem, że nigdy tego nie zrobię.

Agresja budzi agresję. A ja dążę do tego, aby zamiast bicia moje dziecko potrafiło rozmawiać. Bo rozmowa to pół sukcesu. Naoglądałam się zbyt dużo bitych dzieci. Z siniakami nawet po biciu kablem. A zaczęło się niewinnym klapsem...

Dlatego nie bij, pozwól dziecku być ciekawym świata. Pozwól mu uczyć się na własnych błędach. Pozwól być mu dzieckiem. Po prostu.

27Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Samotna i młoda

32Komentarze

, by Karolina

In ważne, współpraca

A jaki olej Ty wybierzesz?

13Komentarze

, by Karolina

In ważne,

Mamo, jeść!! Tu, teraz, natychmiast!!

Serfując ostatnio w internecie znalazłam artykuł o karmieniu piersią w miejscu publicznym. W komentarzach posypało się mnóstwo przykrych komentarzy dla matek, które tak karmią.
Od porównywania karmienia do seksu w miejscu publicznym (wtf?!) do dawania jakże cennych rad, że przecież mleko można odciągnąć i podać dziecku z butli ;)

Karmię publicznie i nie, nie wstydzę się tego. Staram się to robić tak, aby nikomu nie przeszkadzać. I zupełnie nie rozumiem czemu karmienie dziecka może innych brzydzić. Dla mnie to tak, jakbym ja zabroniła osobie dorosłej jedzenia w miejscu publicznym, bo mnie brzydzi. Głupota, prawda? Więc czemu inni tak się tego brzydzą, nie rozumiem.

Zauważyłam, że najwięcej do powiedzenia na ten temat mają kobiety, które dzieci nie mają. Bo facetom zazwyczaj to nie przeszkadza. Z moich obserwacji wynika też, że faceci karmienie traktują na luzie i w piersi się nie wgapiają.

Wiele razy byłam zmuszona do publicznego karmienia: w sklepie, w parku, w przychodni. Nie robiłam z tego tragedii, zasłaniałam się pieluszką i karmiłam. Nie moja wina przecież, że dziecko zrobiło się głodne i musi zjeść teraz i już, bez dyskusji ;) Wolałam dziecko nakarmić niż oglądać ludzkie spojrzenia pt. "dziecko jej się drze, a ona go nie uspokoi".

Karmienie traktuję naturalnie, chociaż kiedyś wystawienie piersi w miejscu publicznym mnie przerażało. Chyba właśnie przez te internetowe komentarze, bałam się, że ktoś do mnie podejdzie i może będzie miał jakieś pretensje? Głupie, ale prawdziwe. Zastanawiałam się nawet nad odciąganiem pokarmu, ale... Fabian żadnej butelki i smoczka nie zaakceptował, a i mi to nie służyło, bo sutki pękały mi nagminnie podczas odciągania. W końcu z przyzwyczajania do butli całkowicie zrezygnowałam

Nic dziwnego, że tyle matek piersią karmić nie chce. Bo kp aktualnie niby tak reklamowane, nagłaśniane, polecane, a jednak linczowane na każdym kroku...