Fabiś ma na sobie:

T-shirt - NEXT

Spodenki - NEXT

Buty - Osiedlowy sklepik

Dziś mały come back. Zdjęcia wiszą mi na dysku, więc w sumie czemu by ich nie dodać? :) Dajcie znać, czy takie notki chciałybyście widzieć częściej!

Od zawsze lubiłam siebie w sukienkach i spódnicach. Jako mała dziewczynka tytułowałam się per królewna-balerina. A królewna-balerina nosi tylko sukienki i spódniczki, bo spodnie są dla chłopców. Więc jako mała dziewczynka byłam baaardzo dziewczęca. Lubiłam nosić falbanki, kokardki i wszystko co świecące bądź w kwiatuszki. Na czas nastoletni moje gusta zmieniły się o 180 stopni, ale teraz wracam do tego, co po prostu lubię, czyli właśnie spódnic i sukienek. Jest mi w nich najwygodniej i czuję się w nich najlepiej. 

Od dawna rozglądałam się więc za sukienką typu maksi. W końcu udało mi się upolować w second handzie taką, jaka najbardziej mi się podoba, czyli ciemną w drobną łączkę (która dodaje mi kilogramów w biodrach, a o to właśnie mi chodziło). Wilk syty, owca cała, a mi udało się zaoszczędzić kupę kasy. Uwielbiam sh!

T-shirt - z maminej szafy ;)

Spódnica - New Look (sh)

Torebka - H&M (sh)

Buty - Biedronka

Dajcie znać, czy macie ochotę częściej czytać takie notki. To troszkę odskocznia od tematów "okołopieluchowych", więc wolę wiedzieć, czy taki cykl przypadnie Wam do gustu :)

Długo zbierałam się do napisania tej notki, to fakt. Ale jakoś musiałam nabrać 'wiatru w żagle' i poczuć temat, w który będę się zagłębiać.

Jak już zapewne pamiętacie w maju jechaliśmy pod Warszawę, aby wyleczyć Fabisiowe ząbki zajęte próchnicą. Dlaczego tak daleko? Ponieważ chciałam, aby ząbki wyleczyła osoba, której ufam w stu, a nawet dwustu procentach. Do dnia dzisiejszego naszej ukochanej pani dentystyce dziękujemy i dziękować będziemy (i ślemy buziaczki :*).

Dziś chciałam Wam przedstawić małą relację z tego, jak wyglądał proces leczenia ząbków Fabisia.

Tuż przed wejściem do gabinetu poszłam załatwiać wszelkie papierkowe formalności, w tym czasie syn został zważony. Jest to bardzo ważna czynność, ponieważ waga dziecka potrzebna jest do dokładnego odmierzenia dawki leku. Po chwili przyniesiono nam kubeczek z wodą rozmieszaną z sokiem oraz strzykawkę z kilkoma mililitrami syropu. Fabiś się bawił, a ja w międzyczasie podałam mu lek. W ciągu 10 minut ruchy synka zaczęły się spowalniać, łapał "zawiechy", zataczał się i chichrał - słowem zachowywał się jakby był pijany. To był znak, że syrop zaczął działać. Weszliśmy do gabinetu, puszczono nam Peppę. Usiadłam na fotelu stomatologicznym, na kolanach miałam Fabisia. W tym momencie musiałam przytrzymać nogami jego nogi, a rękami jego rączki - wszystko po to, aby go unieruchomić. Dlaczego, skoro podano mu syrop?

Syrop ten na chwilę "odłącza" procesy pamięciowe. O co chodzi? Po podaniu określonej dawki leku dziecko nie pamięta co przez ten czas się działo. Czemu ma to służyć? Ano temu, żeby dziecko nie miało żadnej traumy związanej z przebiegiem leczenia.

W buzi pani asystentka założyła mu żabkę, która miała uniemożliwić zamykanie buzi oraz rurkę do odsysania śliny. W tym momencie Fabiś otrzymał znieczulenie (tak, takie jak dorośli ;)) i po chwili zaczęło się borowanie. Trwało długo, bo i dużo było do roboty. W tym czasie Fabiś płakał, prowokował odruch wymiotny, szarpał się, krzyczał - czyli rzecz normalna podczas takiego zabiegu. Walczył cały czas, był cały mokry, my również. Zabieg trwał ponad godzinię, więc zdarzało mu się przysypiać na kilka sekund i znowu budzić się i walczyć. I tak cały czas... 

Po zabiegu Fabianek od razu w ciągu 3 sekund uspokoił się i oglądał Peppę (zasługa syropu). Wybrał sobie także 2 nagrody dla dzielnego pacjenta.

W samochodzie usnął i spał godzinkę.

Z samego przebiegu wizyty nic nie pamięta. Gdy pytałam gdzie byliśmy odpowiadał, że był bum i widział ciocię. Tyle, nic więcej. Czy było warto? TAK. Po leczeniu w ogóle nie widać, że kiedykolwiek coś działo się z ząbkami. Są śnieżnobiałe, równiótkie. Nie widać nawet założonych plomb. Z samego zabiegu dziecko nic nie pamięta. Mam świadomość tego, że nie ma zalapisowanych zębów i że nikt nie będzie się śmiał z niego, że jest wampirem. Ząbki są piękne i zdrowe. A to o to właśnie chodziło. Czy gdybym miała ponownie wybierać, to zgodziłabym się na użycie tego syropu? Zdecydowanie tak.

Wcześniej naczytałam się wielu straszących opinii, że dzieci są agresywne, że gryzą się itp itd. Nasza pani stomatolog dobrze to podsumowała - każdy po alkoholu zachowuje się inaczej, są ludzie, którzy się śmieją, a są i tacy, którzy są agresywni, a ten syrop działa na podobnych zasadach. Należy jednak pamiętać, że każde dziecko reaguje inaczej i że trzeba być przygotowanym na każdą ewentualność.

Po samym zabiegu dziąsełka Fabisia były dość mocno opuchnięte i kilka dni krwawiły. Na taką ewentualność też zostaliśmy przygotowani przez naszą panią stomatolog. Wytłumaczyła mi także jak teraz dbać o Fabisiowe uzębienie, żeby sytuacja się nie powtórzyła. Póki co, odpukać, jest dobrze. Obyśmy nie musieli powtarzać wizyt.

Mam nadzieję, że po przeczytaniu tej notki będziecie chciały walczyć o piękny i biały uśmiech Waszych dzieci. Świat nie kończy się na lapisowaniu. Wyobrażacie sobie siebie chodzące przez kilka lat z czarnymi zębami? Ja nie. A w szczególności wśród dzieci, które są okrutne. Mleczaki są przecież przez kilka lat w ustach naszych dzieci. Warto o nie dbać. Pamiętajcie także o własnych uśmiechach i chodźcie na kontrole stomatologiczne!

Buziaki

Karolina

Cześć Kochane :)

Upał niemiłosierny, leje się żar z nieba, aż człowiek nie ma sił na myślenie, czy podniesienie ręki. Zalegamy z Fabim w domu i leżymy, nadrabiając serialowe zaległości. A że pierwszy sezon za mną, to i czas na nową notkę. Tak dokładniej obiecaną drugą część spaceru po Sandomierzu. Mam nadzieję, że poprzedni wpis przypadł Wam do gustu i będziecie chcieć częściej takie notki. Koniecznie dajcie znać w komentarzu :)

Wąwóz Królowej Jadwigi - jest to jedno z najbardziej urokliwych miejsc. Nie długi wąwóz, wyżłobiony w Sandomierskich lessach, którego zbocza porastają wiązy, lipy, klony i akacje. 

Jest o tym miejscu legenda - pewnego wieczoru Królowa Jadwiga przejeżdżała przez okoliczne wsie, niestety jej sanie zakopały się w śniegu, w szczerym polu, a woźnica nie był w stanie ich odkopać. Pomogli im dopiero mieszkańcy wioski Świątniki. Zaproponowali Królowej wówczas również nocleg. Nazajutrz Królowa zapytała uczynnych wieśniaków w jaki sposób może im się odwdzięczyć, a wówczas oni poskarżyli się na okrutnego pana, który na wszelkie sposoby utrudnia im życie. Jadwiga obiecała im, że wykupi wieś. Na znak obietnicy zostawiła sołtysowi własne, białe rękawiczki, którymi miała prawo czynić znak krzyża, jako Królowa Polski. Podobno te rękawiczki nadal można obejrzeć w Muzem Domu Długosza w Sandomierzu :)

Zamek Kazimierski - zamek królewski wybudowany dla Kazimierza Wielkiego w XIII wieku. Do dzisiejszych czasów zachowało się niestety tylko jedno ze skrzydeł mieszkalnych, a dokładnie skrzydło zachodnie. W XIX wieku zamek zamieniono we więzienie, którym było przez 130 lat, świadczy o tym m.in. okratowane pomieszczenie na ryneczku (zdjęcie niżej). We wnętrzach zamku aktualnie znajduje się hotel oraz Muzeum Okręgowe. 

Na zamkowym ryneczku można aktualnie podziwiać miniaturowe zabytki Sandomierza m.in. Collegium Gostumianum, którego nie ma na naszych zdjęciach. 

Na placu zamkowym znajduje się jedna, bardzo ciekawa komnata. Jest dokładnie za tymi kutymi, czarnymi drzwiami. Może to nie tyle komnata, co... piwnica? Jest to pomieszczenie, w którym znajdują się narzędzia tortur. Jedno z nich - dyby - jest wystawione na światło dzienne. Reszta jest okratowana i można ją podziwiać tylko z daleka. Niestety drzwi były już zamknięte, ponieważ byliśmy już po godzinach otwarcia Muzeum ;)

Dzwonnica katedralna - świadek największych Sandomierskich wydarzeń. Dzwonnica wybudowana w XVII wieku. Otwarta dla turystów, główną atrakcją jest tutaj zejście do pierwszej kondygnacji piwnic. Przyznam szczerze, że sama nigdy w niej nie byłam (czas to nadrobić!)

Dom Długosza - zbudowany w XV wieku z fundacji słynnego historyka. Jest to jeden z najlepiej zachowanych gotyckich domów. We wnętrzu znajduje się Muzeum Diecezjalne. Z pewnością ciekawie wyróżnia się na tle innych domów tym stromym dachem. Znajduje się tuż przy Katedrze.

Na sam koniec zwiedzania Fabiś bardzo zgłodniał. Poszliśmy w nasze ulubione miejsce z fast (a może slow) foodami. Są to Zapiekanki Sandomierskie, które znajdują się przy budynku Poczty Polskiej. To najlepsze zapiekanki, jakie jadłam do tej pory, więc chwalę i polecam! Bułka jest miękka i chrupiąca, są w niej świeże składniki (a nie jakieś mrożonki). Bez przeszkód i obaw można je dać dzieciaczkom. Do wyboru mamy kilka wersji, my wzięliśmy standardową Sandomierską (buła, ser, pieczarki, sosik i szczypiorek). Za dodatkową opłatą można dokupić świeżego pomidora/ogórka. Pychotka! (PS. Fabiś po zjedzeniu zapiekanki podszedł do okienka i upominał się o "niam", także wróciliśmy do domu z dodatkową zapiekanką na wynos :D)

Jak Wam się podobała wycieczka po naszym Małym Rzymie? :)

Dajcie znać w komentarzach! 

Buziaki Misie